തറവാട്. വാതിലിന്റെ പടിയമ്മൽ

നിഴൽ തൊട്ട അനുരാഗം
ആരും കാണാതെ പേമാരി പെയ്തുതോർന്ന ഒരു വൈകുന്നേരത്തിന്റെ ശാന്തതയിലായിരുന്നു മാധവന്റെ പഴയ തറവാട്. വാതിലിന്റെ പടിയമ്മൽ ചാരിയിരുന്ന് പുറത്തെ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ആര്യന്റെ മനസ്സിൽ അനേകം ഓർമ്മകളുടെ വിങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഒരു വാക്ക പോലും പറയാതെ, തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷയായ ഗൗരിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ അയാളെ വീണ്ടും വീണ്ടും അസ്വസ്ഥനാക്കി.

അവളുടെ ആ അപ്രതീക്ഷിത പോക്ക് ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവ് അത്രമേൽ ആഴത്തിലുള്ളതായിരുന്നു, സ്നേഹം മാഞ്ഞുപോകാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം ആ ദേഷ്യം മനസ്സിൽ അണയാതെ ഒരു കനലായി സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു. തറവാടിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിൽ അവളുടെ കാൽപെരുമാറ്റങ്ങൾ തങ്ങിനിൽക്കുന്നതായി അയാൾക്ക് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് തോന്നുമായിരുന്നു. അന്നുവരെ അനുഭവിച്ച പ്രണയത്തിന്റെ എല്ലാ മനോഹര നിമിഷങ്ങളെയും കാറ്റിൽപ്പറത്തിയാണ് അവൾ പോയതെങ്കിലും, അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുവെച്ച ചൂട് ആര്യൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല. താൻ കാണിച്ച പ്രണയത്തിൽ എവിടെയാണ് പിഴച്ചതെന്ന ചോദ്യം ഒട്ടേറെ രാത്രികളിൽ അയാളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തിക്കളഞ്ഞു.

മനുഷ്യരുടെ മാറിയ ഭാവങ്ങളെയും വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ വിലയില്ലായ്മയെയും കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച് അയാൾ സ്വയം ഒരു കവചം തീർക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ഗൗരിയെന്ന പെൺകുട്ടിക്ക് മാത്രമായി തുറന്നിട്ട ഒരു വാതിൽ അപ്പോഴും അടയാതെ ശേഷിച്ചിരുന്നു എന്ന് ആര്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, അപ്രതീക്ഷിതമായി അവൾ വീണ്ടും അയാളുടെ മുന്നിൽ വന്നുപെട്ട നിമിഷത്തിലായിരുന്നു.
അവളെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത് മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല, ആര്യന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തായ വിഷ്ണു ആയിരുന്നു.

കനത്ത മരവിപ്പോടെയാണ് ആര്യൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയത്. പഴയ തിളക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട്, കൺതടങ്ങളിൽ ക്ഷീണത്തിന്റെ കരിനിഴലുകൾ വീണ ഗൗരിയെ കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ നെഞ്ചിലൊരു മെല്ലെയുള്ള വിറയൽ പടർന്നു. പക്ഷേ, പുറമേക്ക് അയാൾ അത് കാട്ടിയില്ല. കടുത്ത വാക്കുകൾ കൊണ്ടും നിഷ്ഠൂരമായ മൗനം കൊണ്ടും അയാൾ അവളിൽ നിന്ന് അകലം പാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വിഷ്ണു അവളുടെ സംരക്ഷകനെപ്പോലെ ഇടയിൽ നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് ആര്യനിലെ ദേഷ്യത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി.

അവൾക്ക് എന്തോ വലിയ ആപത്ത് സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും, അവളെ അപായപ്പെടുത്താൻ ചിലർ തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്നും വിഷ്ണു പറയുമ്പോൾ, ആര്യന്റെ കണ്ണുകൾ ഗൗരിയുടെ മുഖത്ത് തന്നെ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. രണ്ടു വർഷത്തെ വിടവിന് ശേഷം ആ വിരലുകളിൽ തൊടാൻ കൈകൾ തരിത്തെങ്കിലും, സ്വാഭിമാനം അയാളെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. അവൾ തന്നോട് ചെയ്ത വഞ്ചനയ്ക്ക് മാപ്പില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അവളുടെ സാന്നിധ്യം പരന്നപ്പോൾ തന്നെ അയാളുടെ വലിഞ്ഞുമുറുകിയ മനസ്സ് അയയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും അവളോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും, അവളെ സ്വന്തം നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ച് കരയാനും ആര്യൻ അകമേ ആഗ്രഹിച്ചു.

ഗൗരിക്ക് നേരിടേണ്ടിവന്ന ഭീഷണികൾ ഒട്ടും നാടകീയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വളരെ സ്വാഭാവികവും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമായിരുന്നു. കുടുംബത്തിലെ ചില തർക്കങ്ങളും, സ്വത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭീഷണികളും കാരണം ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ അവൾക്ക് അഭയം നൽകാൻ വിഷ്ണു എത്തിയതാണെങ്കിലും, അത് ആര്യനുണ്ടാക്കിയ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ ചെറുതായിരുന്നില്ല. വീടിനുള്ളിൽ ഇരുവരും ഒന്നിച്ചുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ നിശ്ശബ്ദത കനത്തുനിന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽ, കനത്ത മഴ പെയ്യുമ്പോൾ തറവാടിന്റെ പൂമുഖത്ത് ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുകയായിരുന്ന ഗൗരിയുടെ അടുത്തേക്ക് ആര്യൻ നടന്നുവന്നു.

ചോദിക്കാനേറെയുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഒന്നും ചോദിക്കാനാവാതെ അയാൾ അവൾക്ക് തൊട്ടടുത്തിരുന്നു. മഴയുടെ തണുപ്പിൽ അവൾ വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സ്വന്തം തോൾത്തോർത്തെടുത്ത് അവളുടെ തോളിലേക്ക് ഇട്ടുകൊടുക്കുമ്പോൾ ആര്യന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിൽ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനം രണ്ടുപേരിലും വലിയൊരു വൈദ്യുതാഘാതം പോലെ പടർന്നു. രണ്ടു വർഷത്തെ വിരഹത്തിനു ശേഷമുള്ള ആ ആദ്യത്തെ ശാരീരിക സാമീപ്യം അവരുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലാക്കി. ഗൗരി മെല്ലെ തലയുയർത്തി അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി; ആ കണ്ണുകളിൽ പേടിയും, സങ്കടവും, അതിലേറെ അളവറ്റ പ്രണയവും നിറഞ്ഞുതുളുമ്പുന്നത് ആര്യൻ കണ്ടു.

അവളുടെ കൈകൾ മെല്ലെ ആര്യന്റെ കയ്യിലേക്ക് നീണ്ടു. അവൻ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ സ്വന്തം വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. യാതൊരു ആർഭാടവുമില്ലാത്ത, എന്നാൽ വളരെ തീവ്രമായ ഒരു റൊമാന്റിക് അന്തരീക്ഷം അവിടെ രൂപപ്പെട്ടു. “എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോയത്?” എന്ന് ആര്യൻ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ തുള്ളികൾ താഴേക്ക് വീണു. അവൾ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല, പകരം തോളിലേക്ക് തലചായ്ച്ച് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പറ്റിനിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും, അവളിൽ നിന്ന് വരുന്ന പരിചിതമായ ആ സുഗന്ധവും ആര്യനെ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.

അവൻ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ പതുക്കെ കൈവിരലുകളോടിച്ചു. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് സ്വന്തം വിരലുകൾ കൊണ്ട് മെല്ലെ തൊട്ടപ്പോൾ ഗൗരി കണ്ണുകൾ അടച്ചു. പ്രണയം വാക്കുകളേക്കാൾ ശക്തിയോടെ അവരുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. അത്രയും കാലം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച ദേഷ്യമെല്ലാം ആ ഒരു സ്പർശനത്തിൽ മഞ്ഞിപോലെ ഉരുകിപ്പോകുന്നത് ആര്യൻ അറിഞ്ഞു. അവൾ തന്റേത് മാത്രമാണെന്ന ആഴത്തിലുള്ള തിരിച്ചറിവ് അയാളിൽ വീണ്ടും ഉറച്ചു.
രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഗൗരിയെ തേടി പഴയ പ്രശ്നങ്ങൾ വീണ്ടും ആ വീട്ടുമുറ്റത്തെത്തി. ബന്ധുക്കളിൽ ചിലർ അവളെ നിർബന്ധപൂർവ്വം കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നപ്പോൾ,

വിഷ്ണു ഇടപടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാര്യങ്ങൾ വശളായി. എന്നാൽ, ഈ സമയമത്രയും ശാന്തനായി കാര്യങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്ന ആര്യൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. അയാൾ നാടകീയമായ വെല്ലുവിളികളോ വലിയ ബഹളങ്ങളോ ഉണ്ടാക്കിയില്ല. പകരം, വളരെ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ, തികഞ്ഞ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ ഗൗരിയുടെ കരം കവർന്നു. “ഇവൾ ഇവിടുന്ന് ഒരിഞ്ചുപോലും വരില്ല,” എന്ന് ആര്യൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ വാക്കിന് കനമേറെയായിരുന്നു. ആരെയും പേടിക്കാതെ, സ്വന്തം തണലിൽ അവളെ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന ഉറപ്പ് ആ വാക്കുകളിലുണ്ടായിരുന്നു. ഗൗരി ആ നിമിഷം അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൾക്ക് ഇനി മറ്റൊരാളുടെയും സംരക്ഷണം ആവശ്യമില്ലെന്നും,

സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്താനുള്ള ധൈര്യം ഈ മനുഷ്യനിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നതെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വന്നവർക്ക് ആര്യന്റെ ഉറച്ച നിലപാടിനു മുന്നിൽ പിന്തിരിയേണ്ടി വന്നു.
എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും ശാന്തമായ ശേഷം, തറവാടിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ മുറിയിൽ അവരിരുവരും മാത്രമായി. ജനലിലൂടെ നിലാവെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചെത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആര്യൻ ഗൗരിയുടെ കൈപിടിച്ച് തന്റെ അടുത്തേക്ക് ഇരുത്തി. അവളുടെ താലിമാല വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അന്ന് അവൾ നാടുവിടുമ്പോഴും അവൻ ചാർത്തിയ ആ കുഞ്ഞു താലി അവൾ കഴുത്തിൽ നിന്നും മാറ്റിയിരുന്നില്ല.

അത് പുറത്തെടുത്ത് കയ്യിലെടുക്കുമ്പോൾ ആര്യന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. അവൻ മെല്ലെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകളമർത്തി. ആ ചുംബനം ദീർഘവും ആഴമുള്ളതുമായിരുന്നു. ഗൗരി അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നു. അവളുടെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടി ചിതറി. രണ്ടു വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പും വേദനയും ആ ഒറ്റ രാത്രിയുടെ പ്രണയാതുരമായ നിമിഷങ്ങളിൽ ഇല്ലാതായി. അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ ഒന്നിച്ചപ്പോൾ, ബാക്കിയുള്ള ലോകമെല്ലാം പുറത്ത് മറഞ്ഞുപോയി.

രാത്രിയുടെ യാമങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ആര്യൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കിടന്നു. അവളുടെ വിരലുകളിൽ അവൻ പതുക്കെ ഉമ്മ വെച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കഴിഞ്ഞുപോയ തെറ്റിദ്ധാരണകളെക്കുറിച്ചോ, വരാനിരിക്കുന്ന നാളെകളെക്കുറിച്ചോ അവർക്ക് ആശങ്കകളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസവും അളവറ്റ പ്രണയവും മാത്രമായിരുന്നു ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത്. സങ്കീർണ്ണമായ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ പെട്ട് അകന്നുപോയ രണ്ടു മനസ്സുകൾ, ഒടുവിൽ സ്വാഭാവികമായ വികാരങ്ങളുടെയും പ്രണയത്തിന്റെയും തണലിൽ വീണ്ടും ഒന്നായിത്തീർന്നു. ആ തറവാടിന്റെ ശാന്തതയിൽ, ആര്യന്റെ നെഞ്ചിൽ തലവെച്ചുറങ്ങുന്ന ഗൗരിയുടെ ശ്വാസതാളം, ഇനി അതൊരിക്കലും വേർപിരിയുകയില്ലെന്ന സത്യം പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.