നിറയെ വല്ലാത്തൊരു

വിരലുകൾ കോർത്തുവെച്ച രാവുകൾ
മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന കുന്നിൻചെരിവുകളിലൂടെ താഴേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ മനസ്സ് നിറയെ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു. കവലയിലെ പഴയ ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തെയും ഭയത്തെയും ഒരുപോലെ ഉണർത്തിവിട്ടിരുന്നു. നാട്ടുകാരിലൊരാളും ഒന്നിനും വഴങ്ങാത്ത സ്വഭാവക്കാരനുമായ കാർത്തിക്കിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ് എപ്പോഴും ആ ഗ്രാമത്തിൽ കഥകൾ പരന്നിരുന്നത്.

ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാത്ത, ആരെയും ഭയക്കാത്ത, എന്നാൽ മനസ്സിൽ കനലെരിയുന്ന ശാന്തത കൊണ്ടുനടക്കുന്ന കാർത്തിക്ക് മീനാക്ഷിക്ക് വെറുമൊരു അപരിചിതനായിരുന്നില്ല. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളിലും സ്വപ്നങ്ങളിലും നിറഞ്ഞുനിന്നത് അവന്റെ ആ നി خامോശമായ രൂപമായിരുന്നു. കവലയിൽ തന്റെ സഹോദരന്മാരുമായി ഉണ്ടായ തർക്കത്തിൽ കാർത്തിക്കിന് മുറിവേറ്റു എന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ അവളുടെ ഉള്ളം പിടയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ആരുമില്ലാത്ത ആ വലിയ വീട്ടിൽ,

മുറിവുകളും പേറി അവൻ എങ്ങനെയിരിക്കുകയാണെന്ന ചിന്ത അവളുടെ കാലുകളെ അങ്ങോട്ട് നയിച്ചു. കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ ശത്രുതയും ചേട്ടന്മാരുടെ ദേഷ്യവും ഓർത്ത് ഭയന്നുവിറയ്ക്കുമ്പോഴും, സ്നേഹത്തിന്റെ വല്ലാത്തൊരു ബലം അവളെ മുന്നോട്ട് തള്ളിവിടുകയായിരുന്നു.
ഇരുട്ടു വീണുതുടങ്ങിയ നേരം നനഞ്ഞ പടവുകൾ കയറി അവൾ ആ പഴയ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. തുറന്നുകിടന്ന വാതിലിനപ്പുറത്ത് കട്ടിലിൽ തിരിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു കാർത്തിക്ക്. അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കൈ മടക്കിവെച്ച ഭാഗത്ത് രക്തം കട്ടപിടിച്ചു കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. പെട്ടെന്നുള്ള അവളുടെ വരവ് കണ്ട് അവൻ ഞെട്ടലോടെ എഴുന്നേറ്റു. ദേഷ്യവും അത്ഭുതവും കലർന്ന കണ്ണുകളോടെ അവൻ അവളെ നോക്കിയെങ്കിലും,

ആ അരികിലേക്ക് നടന്നടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കാലുകൾ ഇടറിയിരുന്നില്ല. നിലത്തുനിന്ന് വീഴാൻ പോയ അവളെ അവൻ തടഞ്ഞുനിർത്തിയ നിമിഷം, ആ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും കനവും മീനാക്ഷി അടുത്തറിഞ്ഞു. അവന്റെ നെഞ്ചിലെ മിടിപ്പ് വ്യക്തമായി കേൾക്കാവുന്ന അത്രയും അടുപ്പത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഇതുവരെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച സ്നേഹമെല്ലാം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി. അവൻ ഒച്ചയുയർത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മീനാക്ഷി മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കൈവിരലുകൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ചേർത്തു വെച്ചു. ആ നിമിഷത്തിൽ അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾക്ക് പകരം മൗനത്തിന്റെ വലിയൊരു തരംഗം അലയടിക്കുകയായിരുന്നു.

അവന്റെ ഓരോ ശ്വാസവും തന്റെ മുഖത്ത് തട്ടുമ്പോൾ മീനാക്ഷി തികച്ചും സ്വാഭാവികമായൊരു പ്രണയത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരുകയായിരുന്നു. പ്രഥമശുശ്രൂഷാ പെട്ടിയെടുത്ത് അവന്റെ മുറിവിൽ മരുന്നു പുരട്ടുമ്പോൾ വേദനകൊണ്ട് അവന്റെ വിരലുകൾ കട്ടിൽവിരിയിൽ അമർന്നു. ആ കൈകളിൽ മെല്ലെ തലോടിക്കൊണ്ട് അവൾ അവനോട് ചേർന്നിരുന്നു.

ദേഷ്യത്തോടെ മുഖം തിരിക്കാൻ നോക്കിയ അവന്റെ കവിളുകളിൽ അവൾ തണുത്ത കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എന്തിനാണ് എല്ലാവരോടും ഈ വാശി, സ്വന്തം ശരീരത്തിനോട് പോലും കരുണയില്ലാതെ?” എന്ന് അവൾ വളരെ മൃദുവായി ചോദിച്ചപ്പോൾ, കാർത്തിക്കിന്റെ ദേഷ്യം പതുക്കെ അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ അവന്റെ മുറിവിൽ മെല്ലെ മുത്തമിടുമ്പോൾ, അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചുപോയി.

വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും ദേഷ്യത്തിന്റെയും കല്ലുകൾ ഓരോന്നായി ഉരുകിത്തീരുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. അവൾ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ കൈകൾ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ അവളുടെ ഇടുപ്പിലേക്ക് പടർന്നു. ആലിംഗനത്തിന്റെ ആ ചൂടിൽ അവർ തങ്ങളുടെ ലോകം മാത്രമായി മാറി.

പക്ഷേ, ആ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ആയുസ്സ് കുറവായിരുന്നു. കാർത്തിക്കിന്റെ മുറിവിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി തിരികെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ മീനാക്ഷിയെ കാത്തിരുന്നത് ഇരുണ്ട അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വീടിന്റെ പടി കയറിയ അവളെ എതിരേറ്റത് സഹോദരന്മാരുടെ രോഷാകുലരായ മുഖങ്ങളായിരുന്നു. അപ്പോഴും ഉമ്മറത്ത് മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിലെ വിഷമം അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

എവിടെയായിരുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ഉത്തരം മുട്ടി നിന്ന അവളുടെ മൗനം കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളാക്കി. സഹോദരന്മാരിൽ പ്രായത്തിൽ മൂത്തയാൾ അവളുടെ കവിളിൽ അടിച്ചപ്പോൾ വീണുപോയെങ്കിലും അവൾ കരഞ്ഞില്ല. കാർത്തിക്കിനെ കണ്ടതിനെക്കുറിച്ചും അവൻ അനുഭവിച്ച വേദനയെക്കുറിച്ചും ഓർക്കുമ്പോൾ ഈ പീഡനങ്ങളൊന്നും അവൾക്ക് വലുതായി തോന്നയില്ല.

അവനെ തന്തയില്ലാത്തവനെന്നും തന്നിഷ്ടക്കാരനെന്നും വിളിച്ച് അധിക്ഷേപിച്ചപ്പോൾ മാത്രം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു പ്രതിഷേധം പുകഞ്ഞു. ആ രാത്രിയിൽ ആരും ഭക്ഷണം കഴിച്ചില്ല, ഗ്രാമത്തിലെ ആ വലിയ വീട് വീണ്ടും മൗനത്തിന്റെ നിഴലിലായി.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ മീനാക്ഷിയുടെ നിശബ്ദത കുടുംബത്തെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തി. പഴയപോലെ ചിരിക്കുകയോ സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യാതെ, ജനലരികിൽ നക്ഷത്രങ്ങളെയും നോക്കി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ രൂപം അച്ഛന്റെ മനസ്സിലാണ് ഏറ്റവും വലിയ മുറിവുണ്ടാക്കിയത്.

സ്നേഹിച്ചു വളർത്തിയ മകളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയത് ആ അച്ഛന് സഹിക്കാനാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. പലതവണ മകളോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴും അവൾ മാന്യമായി ഒഴിന്നുമാറി. എന്നാൽ ഉള്ളിലെ വിഷമം അടക്കാനാവാതെ ഒരു വൈകുന്നേരം അച്ഛൻ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൾ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു വീണ് കരഞ്ഞു. തനിക്ക് കാർത്തിക്കിനോടുള്ളത് വെറുമൊരു തോന്നലല്ലെന്നും,

തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നും അവൾ വളരെ ശാന്തമായി, എന്നാൽ ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു. മകളുടെ ആ വാക്കുകളിൽ സത്യസന്ധതയും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ അച്ഛന് അപ്പോൾ കൂടുതൽ തർക്കിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പെങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെ മാനിക്കാതെ, കാർത്തിക്കിനെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാക്കാൻ ഉറച്ച് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച ആങ്ങളമാരെ തടഞ്ഞുനിർത്തിയത് അച്ഛന്റെ ആ വാക്കുകളായിരുന്നു.

“നിങ്ങൾ അവനെ തല്ലുകയോ കൊല്ലുകയോ ചെയ്തേക്കാം, പക്ഷേ അതിനുശേഷം നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ നമുക്ക് ജീവനോടെ കിട്ടില്ല” എന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ചെറുപ്പക്കാർ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. സ്നേഹം കൊണ്ട് അവളെ നിയന്ത്രിക്കാമെന്ന അവരുടെ ധാരണ തെറ്റാണെന്നും, കാർത്തിക്കിന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ അവൾ സ്വന്തം ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുമെന്നും അച്ഛൻ അവരെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. സ്വന്തം പെങ്ങളുടെ സങ്കടവും അച്ഛന്റെ വാക്കുകളിലെ സത്യവും തിരിച്ചറിഞ്ഞതോടെ സഹോദരന്മാരുടെ ദേഷ്യം പതിയെ നിരാശയ്ക്കും അനുതാപത്തിനും വഴിമാറി. തങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ വേലിക്കെട്ടുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മനസ്സിലെ പ്രണയത്തെ മായ്ച്ചുകളയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

ഇടവഴിയിലൂടെ നടന്നുപോകുമ്പോൾ ദൂരെയെവിടെയോ വെച്ച് കാർത്തിക്കിന്റെ കണ്പീലികൾ മീനാക്ഷിയെ വീണ്ടും തിരഞ്ഞു. ആ ഗ്രാമവും മനുഷ്യരും അവരുടെ എതിർപ്പുകളും തങ്ങൾക്കിടയിൽ വലിയൊരു കടലായി കിടക്കുമ്പോഴും, അന്നത്തെ ആ നനഞ്ഞ രാത്രിയിൽ പരസ്പരം കൈമാറിയ ചൂടും പ്രണയവും അവരുടെ ഉള്ളിൽ സുരക്ഷിതമായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പഴയൊരു പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ കാർത്തിക്കിന്റെ കുഞ്ഞുനാളിലെ ഫോട്ടോയും വെച്ച്,

അതിലേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മീനാക്ഷിയുടെ മനസ്സ് നിറയെ അവൻ മാത്രമായിരുന്നു. സമയം എത്ര കടന്നുപോയാലും, തങ്ങൾക്കിടയിലെ ഈ ബന്ധം ആർക്കും തകർക്കാനാവില്ലെന്ന ഉറപ്പോടെ അവൾ രാവിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടു. പ്രണയം ചിലപ്പോൾ ഒരു യുദ്ധം പോലെയാണെന്നും, അതിൽ ജയിക്കാൻ ആയുധങ്ങളല്ല, പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസവും സ്നേഹവും മാത്രമാണ് വേണ്ടതെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.