മുപ്പത്തിയൊന്ന് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്വന്തമായി

ഏകാന്തതയുടെ തീരങ്ങൾ
മലയോരഗ്രാമത്തിലെ മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന പ്രഭാതങ്ങളിൽ തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് ഉണരുന്ന ഗ്രാമീണന്തരീക്ഷത്തിലായിരുന്നു മാധവന്റെ വീട്. മുപ്പത്തിയൊന്ന് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്വന്തമായി തുടങ്ങാനിരിക്കുന്ന മലഞ്ചരക്ക് വ്യാപാരശാലയുടെ തിരക്കുകളിലും പണികളിലും മാത്രം മനസ്സർപ്പിച്ചു നടന്ന അവന് ദാമ്പത്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് വലിയ സങ്കൽപ്പങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ, വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് എന്നും അവന്റെ ഭാവി ഓർത്ത് സങ്കടപ്പെട്ടിരുന്ന അമ്മ ഭാരതിക്ക് മകന്റെ ഈ നിസംഗത വലിയൊരു ഉത്കണ്ഠയായിരുന്നു. കുടുംബത്തിലെ മുതിർന്നവരും നാട്ടുകാരും ചേർന്ന് പല ആലോചനകളും മുന്നോട്ടുവെച്ചെങ്കിലും മാധവൻ അതൊന്നും വലിയ കാര്യമായി എടുത്തിരുന്നില്ല. വയസ്സ് കൂടുന്തോറും പെണ്ണുകിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാകുമെന്നും, കടയുടെ തിരക്കുകളിലേക്ക് തിരിയുന്നതിന് മുൻപ് അവന്റെ ജീവിതത്തിനൊരു കൂട്ട് വേണമെന്നും അമ്മ നിരന്തരം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ അമ്മയുടെ നിരന്തരമായ നിർബന്ധത്തിനും സങ്കടങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ വഴങ്ങി, അമ്മയുടെ അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള വിനീത എന്ന പെൺകുട്ടിയെ കാണാൻ അവൻ സമ്മതിച്ചു. തികച്ചും ലളിതമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ വളർന്ന, സംസാരിക്കാൻ മടിയുള്ള, ശാന്തസ്വഭാവക്കാരിയായ വിനീതയെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അപരിചിതമായ ഇളംചൂട് പടർന്നു.

അവളുടെ ലളിതമായ വേഷവും ഒതുങ്ങിയ പെരുമാറ്റവും അവന്റെ മനസ്സിൽ വേറിട്ടൊരു മതിപ്പുണ്ടാക്കി. അനാവശ്യമായ വാഗ്ദാനങ്ങളോ നാടകീയതകളോ ഇല്ലാതെ, തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കൊടുവിൽ ഇരു കുടുംബങ്ങളുടെയും പൂർണ്ണ സമ്മതത്തോടെ അവരുടെ വിവാഹം ഉറപ്പിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.
വിവാഹനിശ്ചയത്തിനും കല്യാണത്തിനുമിടയിലുള്ള ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങളിൽ ഇരുവരും അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല. പുതിയ കടയുടെ ഉദ്ഘാടനത്തിരക്കുകളിലും ചരക്കുകൾ എത്തിക്കുന്ന ഓട്ടങ്ങളിലുമായിരുന്നു മാധവൻ. വിനീതയാകട്ടെ, പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഈ മാറ്റത്തിൽ അല്പം പരിഭ്രാന്തയായിരുന്നു. ജനിച്ചുവളർന്ന വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങുന്നതിന്റെ സങ്കടവും,

ഒപ്പം തികച്ചും അപരിചിതമായൊരു വീട്ടിലേക്ക് ഭാര്യയായി കടന്നുചെല്ലുന്നതിന്റെ നേരിയ ഭയവും അവളിൽ ഉടലെടുത്തിരുന്നു. ഒടുവിൽ ബന്ധുമിത്രാദികളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ താലികെട്ട് കഴിഞ്ഞു. ആചാരപരമായ ചടങ്ങുകൾക്കും ചിരികൾക്കും ആശംസകൾക്കുമിടയിലൂടെ വിനീത മാധവന്റെ തറവാട്ടു വീട്ടിലേക്ക് വന്നെത്തി. സന്ധ്യമയങ്ങിയ നേരത്ത് അമ്മായിയമ്മ ഭാരതി കൊളുത്തിവെച്ച നിലവിളക്കിന്റെ പ്രഭയിൽ, വലതുകാൽ വെച്ച് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകളും കാലുകളും അറിയാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂടെയുള്ള പെണ്ണുങ്ങളുടെ കളിയാക്കലുകളും തമാശകളും അവസാനിച്ച്, രാത്രിയുടെ വലിയ വിജനത വീടിനെ പൊതിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ പതിയെ തങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുചെന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ തെങ്ങിൻതോപ്പുകളെ തഴുകിവരുന്ന കുളിർകാറ്റും, അലങ്കരിച്ചു വെച്ചിരുന്ന മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ സ്വാഭാവിക സുഗന്ധവും ആ അന്തരീക്ഷത്തിന് വേറിട്ടൊരു ആർദ്രതയും മനോഹാരിതയും നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മുറിയുടെ ഒരറ്റത്ത് ജനലരികിൽ, വാതിലിന് അഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന വിനീതയുടെ അടുത്തേക്ക് അവൻ ശാന്തമായ ചുവടുകളോടെ ചെന്നു. അവളുടെ കൈവിരലുകൾ സ്വന്തം വലിയ കൈകളിൽ അമർത്തി ചേർത്തുവെച്ചുകൊണ്ട് മാധവൻ വളരെ മൃദുവായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ ശബ്ദത്തിലുണ്ടായിരുന്ന കരുതലിലും ലാളിത്യത്തിലും വിനീതയുടെ മനസ്സിൽ അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന അപരിചിതത്വവും ആശങ്കകളും മെല്ലെ അലിഞ്ഞുപോയി. അവൻ അവളെ പതിയെ തന്നിലേക്ക് അണച്ചു നിർത്തിയപ്പോൾ, അവരുടെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ ഒന്നായി മാറുകയായിരുന്നു. അനാവശ്യമായ വാചാടോപങ്ങളില്ലാതെ, പരസ്പരമുള്ള സ്പർശനത്തിലൂടെയും കണ്ണുകളിലെ നോക്കിലൂടെയും മാത്രം ആ രാത്രിയിൽ അവർ സംസാരിച്ചു. അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ നീളമുള്ള മുടിയിഴകളിലൂടെയും കഴുത്തിലൂടെയും താഴേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങിയപ്പോൾ,

വിനീത തന്റെ സകല സങ്കോചങ്ങളും മറന്ന് അവന്റെ വിസ്തൃതമായ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അവൻ നൽകിയ ആശ്വാസമേകുന്ന ആദ്യ ചുംബനം അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ പുതിയൊരു അധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.
തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങൾ അവരുടെ ആത്മബന്ധത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും ആഴം കൂട്ടുന്നതായിരുന്നു. രാവിലത്തെ അതിരാവിലത്തെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ മാധവന് ചൂടുചായ എടുത്തുനൽകുമ്പോൾ തട്ടുന്ന വിരലാസക്തികളിൽ തുടങ്ങി, രാത്രിയിൽ അണയാത്ത നിലാവിൽ പരസ്പരമുള്ള മൗനങ്ങളിൽ വരെ ആ പ്രണയം വസന്തമായി പടർന്നു. വീട്ടിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങളിൽ വിനീത പുലർത്തിയ ശ്രദ്ധയും സ്നേഹവും മാധവന് അവളോടുള്ള അനുരാഗവും ആദരവും വർദ്ധിപ്പിച്ചു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കടപൂട്ടി വന്നതിനുശേഷം, അവളെയുമ കൂട്ടി വീട്ടുപറമ്പിലെ പഴക്കം ചെന്ന പുഴയോരത്തുകൂടി നടക്കാൻ അവൻ സമയം കണ്ടെത്തി. തണുത്ത കാറ്റിൽ അവളുടെ സാരിത്തുമ്പ് വീശിയടിക്കുന്നതും,

അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞുനിന്ന് അവൾ പുഴയിലെ ചെറുതിരമാലകൾ നോക്കിക്കാണുന്നതും അവനിൽ വലിയൊരനുഭൂതിയായി മാറി. നാട്ടിൻപുറത്തിന്റെ ശാന്തതയിൽ, അന്തിവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കവിളിൽ പടരുന്ന ചുവപ്പ് അവൻ കൺകുളിർക്കെ കണ്ടുനിന്നു. ഏതൊരു ദാമ്പത്യവും പൂവണിയുന്നത് വലിയ സംഭവങ്ങളിലൂടെയോ ആർഭാടങ്ങളിലൂടെയോ അല്ല, മറിച്ച് ദിനംപ്രതി പരസ്പരം പങ്കുവെക്കുന്ന കൊച്ചുകൊച്ച് കരുതലുകളിലൂടെയും ബഹുമാനത്തിലൂടെയുമാണെന്ന് അവർ ഓരോ ദിവസവും തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ മഴ പെയ്തൊഴിയാത്ത ഒരു രാത്രിയിൽ, മുറിയിലെ മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ മാധവൻ വിനീതയെ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തി. പുറത്ത് മരങ്ങളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ വീഴുന്ന ശബ്ദവും കാറ്റിന്റെ ഗർജ്ജനവും തങ്ങിനിന്നിരുന്നു. അവളുടെ നെറ്റിയിലും വിറയ്ക്കുന്ന കവിളുകളിലും അവൻ മൃദുവായി ഉമ്മവെച്ചു.

അവന്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലും പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടും അടക്കാനാവാത്ത ദാഹവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. വിനീത തന്റെ കൈകൾ അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റി അവനിലേക്ക് കൂടുതൽ ഒതുങ്ങിനിന്നു. അവളിലെ പെണ്ണിന്റെ നാണത്തെ അവൻ തടവിലാക്കിയപ്പോൾ, വസ്ത്രങ്ങളുടെ ബന്ധനങ്ങളഴിയുമ്പോഴും ഇരുവർക്കുമിടയിൽ യാതൊരുവിധ അന്യതയും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ മധ്യരാത്രിയിൽ, പെയ്തൊഴിയാത്ത മഴയുടെ സംഗീത പശ്ചാത്തലത്തിൽ, അവർ തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളും മനസ്സുകളും പരസ്പരം പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിച്ചു. പതിയെ പതിയെ തുടങ്ങിയ അവരുടെ പ്രണയവേഴ്ച അവസാനം ഭ്രാന്തമായൊരു ആനന്ദത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. അത് കേവലം ഒരു ശാരീരിക വേഴ്ചയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് രണ്ടു ജീവിതങ്ങൾ പരസ്പരം ഒന്നായി മാറിയതിന്റെയും ആത്മാക്കൾ ലയിച്ചുചേർന്നതിന്റെയും സ്വാഭാവികമായ ആത്മബന്ധമായിരുന്നു.
രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ വിനീത കണ്ടത് തന്റെ നെഞ്ചോരം സുരക്ഷിതമായി ചേർന്നുറങ്ങുന്ന മാധവനെയാണ്.

അവന്റെ വലതുകൈ ഇപ്പോഴും അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പകുതി തുറന്ന ജനൽച്ചില്ലുകളിലൂടെ സൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ മുറിയിലേക്ക് വീണപ്പോൾ, അവൾ അവന്റെ വിസരിതമായ നെഞ്ചിലും മുടിയിഴകളിലും പതുക്കെ വിരലോടിച്ചു. കടന്നുപോയ രാവിന്റെ മനോഹരമായ ഓർമ്മകളും, മാധവന്റെ മാറിലെ ചൂടും, ഭാവിജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ പ്രതീക്ഷകളും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങിനിന്നു. അവളുടെ പതറിയ ശ്വാസം തൊട്ടറിഞ്ഞ് മാധവനും പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവളിലേക്ക് ഒന്നുക്കൂടി ചേർന്നുനിന്ന്, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആഴത്തിൽ ഉമ്മവെച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. വലിയ ബഹളങ്ങളോ കൃത്രിമത്വങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകുന്ന ആ സ്നേഹതീരത്ത് താൻ എന്നെന്നേക്കുമായി സുരക്ഷിതയാണെന്ന് വിനീതയുടെ മന്ദഹാസം വിളിച്ചോതുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വേറിട്ട സാഹചര്യങ്ങളിൽ വളർന്ന്, തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ദിശകളിൽ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന രണ്ടു മനുഷ്യർ, വിധിയുടെ മനോഹരമായൊരു വഴിത്തിരിവിൽ ഒന്നാവുകയും, പ്രണയത്തിന്റെയും അവിഭാജ്യമായ കരുതലിന്റെയും പുതിയൊരു ലോകം പണിതുയർത്തുകയും ചെയ്തതിന്റെ നേർക്കാഴ്ചയായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം. വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ പുഴയോരത്തെ നടപ്പുകളും, രാവുകളിലെ പ്രണയനിമിഷങ്ങളും, പകലുകളിലെ പരസ്പരമുള്ള കരുതലും അവരുടെ ബന്ധത്തെ ദിനംപ്രതി കൂടുതൽ ശക്തമാക്കി. ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ള കൊച്ചു കൊച്ചു പിണക്കങ്ങളെപ്പോലും അന്യോന്യമുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട് അവർ അലിയിച്ചുകളഞ്ഞു. തങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ അനുരാഗത്തിന്റെ തണലിൽ, ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന ഏതൊരു സങ്കടത്തെയും സന്തോഷത്തെയും ഒരുമിച്ച് നേരിടാൻ സജ്ജരായി, പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസത്തോടെ അവർ ആ പുതിയ പ്രഭാതത്തിലേക്ക് പുഞ്ചിരിയോടെ കൈകോർത്ത് ഇറങ്ങിനടന്നു.