മുഖത്തേക്ക് വന്നു അടിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത അലിഞ്ഞു

പ്രണയത്തണൽ
(ഭാഗം – 1)
രാവിലെ ആറുമണി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നഗരത്തിലെ പ്രധാന പാതകളിൽ ആളനക്കം തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വശങ്ങളിലെ മരങ്ങളിൽ നിന്നും വീഴുന്ന ഉണങ്ങിയ ഇലകളെ കാറ്റിൽ പറത്തിക്കൊണ്ട് പൂർണ്ണിമ തന്റെ സ്കൂട്ടർ മുന്നോട്ട് തിരിച്ചു. തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വന്നു അടിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത അലിഞ്ഞു പോകുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ആ നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും ശാന്തമായ ഒന്നോ രണ്ടോ റോഡുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു അത്. ഇരുവശത്തും വലിയ വലിയ മരങ്ങളും പഴയ മോഡൽ വീടുകളും മാത്രം. കോളേജിലേക്കുള്ള തിരക്കുകൾ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് ഈ ഒരു യാത്ര അവൾക്ക് എന്നും നിർബന്ധമായിരുന്നു.
മനസ്സ് നിറയെ എന്തൊക്കെയോ ചിന്തകൾ കയറി കൂടുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഉള്ളിലെ സംഘർഷങ്ങൾ താങ്ങാൻ വയ്യാതാകുമ്പോൾ ഈ ഒരു കാറ്റും യാത്രയുമാണ് പൂർണ്ണിമയ്ക്ക് ആശ്വാസം നൽകിയിരുന്നത്.

പൂർണ്ണിമ ഒരു സാധാരണക്കാരിയായ പെൺകുട്ടിയാണ്. വലിപ്പ ചെറുപ്പത്തിന്റെയോ പണത്തിന്റെയോ അഹങ്കാരങ്ങളൊന്നും തൊട്ടുതീണ്ടാത്ത, തന്റെ പഠനവും കുടുംബവും മാത്രം നോക്കി ജീവിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി. അച്ഛൻ നഷ്ടപ്പെട്ട കുടുംബത്തിൽ അമ്മയ്ക്കും അനിയനും തണലായി നിൽക്കേണ്ടത് തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന് അവൾ എപ്പോഴും ഓർക്കുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അനാവശ്യമായ സൗഹൃദങ്ങൾക്കോ പ്രേമങ്ങൾക്കോ ഒന്നും അവൾ സമയം കണ്ടെത്തിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളായി അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അനാവശ്യമായി കയറിവന്ന ഒരേയൊരു പേര് മാധവ് എന്നായിരുന്നു.
മാധവ്… കോളേജിലെ എല്ലാവർക്കും അവനെ അറിയാം. വലിയ വ്യവസായിയായ പരമേശ്വരന്റെ മകൻ. നല്ല കഴിവും ബുദ്ധിയുമുള്ള പയ്യൻ, എന്നാൽ ആരെയും കൂട്ടാക്കാത്ത ഒരു പ്രത്യേക സ്വഭാവക്കാരൻ. കോളേജിലെ പെൺകുട്ടികളുടെയൊക്കെ ഒരു സ്വപ്ന സാന്നിധ്യമായിരുന്നു അവൻ. പക്ഷേ മാധവിന്റെ കണ്ണുകൾ തടഞ്ഞത് പൂർണ്ണിമയിലായിരുന്നു. അവളുടെ ആ ശാന്തതയും, ആരോടും അനാവശ്യമായി സംസാരിക്കാത്ത സ്വഭാവവും, തന്നോട് കാണിക്കുന്ന ആ അകൽച്ചയുമാണ് മാധവനെ അവളിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചത്. അവൻ പലതവണ അവളോട് തന്റെ ഇഷ്ടം തുറന്നു പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഓരോ തവണയും പൂർണ്ണിമ വളരെ വ്യക്തമായി തന്നെ അവനെ ഒഴിവാക്കി.

പണക്കാരനായ ഒരു പയ്യന്റെ താത്കാലികമായ ഒരു തോന്ന്യാസം മാത്രമായിരിക്കും ഇത് എന്നായിരുന്നു അവളുടെ ധാരണ.
അന്ന് രാവിലെ സ്കൂട്ടർ മുന്നോട്ട് ഓടിക്കുമ്പോഴും പൂർണ്ണിമയുടെ മനസ്സിൽ ഇന്നലെ കോളേജിൽ വെച്ച് നടന്ന കാര്യങ്ങളായിരുന്നു.
കോളേജ് ലൈബ്രറിയുടെ പുറകിലെ വിജനമായ വഴിയിൽ വെച്ചാണ് മാധവ് അവളെ തടഞ്ഞു നിർത്തിയത്.
“പൂർണ്ണിമാ… നീ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്നത്? ഞാൻ നിന്നോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ നീ എന്നിൽ നിന്ന് ഓടിയകലുകയാണല്ലോ,” അവൻ വളരെ ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“മാധവ്, എനിക്ക് എന്നെയും എന്റെ പഠനത്തെയും കുറിച്ച് വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളുണ്ട്. ഈ കാണിക്കുന്ന അനാവശ്യ വാശികളൊന്നും എന്റെ അടുത്ത് നടപ്പില്ല. എന്നെ എന്റെ വഴിക്ക് വിട്ടേക്ക്,” അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാതെ പറഞ്ഞു.
“ഇത് വാശിയല്ല പൂർണ്ണിമാ… എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടമാണ്. അത് തിരിച്ചറിയാൻ നിനക്ക് എന്ന് സാധിക്കുമോ അന്നേ ഞാൻ നിന്നെ ശല്യം ചെയ്യുന്നത് നിർത്തൂ,” അവൻ അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത് വന്നു നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവന്റെ ആ സാമീപ്യം അവളെ അല്പം പതറിച്ചുവെങ്കിലും അവൾ അത് പുറത്തു കാണിക്കാതെ അവനെ മറികടന്നു നടന്നുപോയി.

ആ ഓർമ്മകളുടെ അസ്വസ്ഥതയിൽ നിന്നാണ് പൂർണ്ണിമ റിയർ വ്യൂ മിററിലേക്ക് നോക്കിയത്. അവളുടെ തൊട്ടുപിന്നിലായി ഒരു കറുത്ത സെഡാൻ കാർ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണയായി ആ റോഡിൽ അത്രയും വേഗതയിൽ വണ്ടികൾ വരാറില്ല. പൂർണ്ണിമ തന്റെ സ്കൂട്ടർ റോഡിന്റെ ഏറ്റവും ഇടതുവശത്തേക്ക് ഒതുക്കി കൊടുത്തു. എന്നാൽ പുറകിലെ കാർ ഹോൺ അടിക്കാതെ തന്നെ അവളുടെ സ്കൂട്ടറിന് തൊട്ടടുത്ത് എത്തി.
പെട്ടെന്നാണ് എല്ലാം സംഭവിച്ചത്. കാർ അവളെ മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് ഇടതുവശത്തേക്ക് തിരിച്ചു. കാറിന്റെ പിൻഭാഗത്തെ ബമ്പർ പൂർണ്ണിമയുടെ സ്കൂട്ടറിന്റെ ഹാൻഡിലിൽ ശക്തിയായി തട്ടി.
“അയ്യോ!”
പൂർണ്ണിമയ്ക്ക് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. സ്കൂട്ടർ സൈഡിലേക്ക് മറിഞ്ഞു, അവൾ റോഡരികിലെ മൺതിട്ടയിലേക്കും ചെറിയ പുൽക്കാടുകളിലേക്കും തെറിച്ചു വീണു. വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ അവളുടെ തല വശത്തുള്ള ചെറിയൊരു കല്ലിൽ ചെന്നിടിച്ചു. കൺമുന്നിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നതിനിടയിലും അവൾ ആ കാറിനെ തന്നെ നോക്കി. നിർത്താതെ അതിവേഗത്തിൽ പാഞ്ഞുപോകുന്ന ആ കറുത്ത കാറിന്റെ നമ്പർ പ്ലേറ്റിലെ അവസാന അക്കങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞു.

KL-01-CB-4004.
അത് മാധവിന്റെ കാറായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച കോളേജിൽ വെച്ച് അവൻ പുതിയ കാർ എടുത്തു എന്ന് കൂട്ടുകാരോട് പറയുന്നത് അവൾ കേട്ടതാണ്.
കണ്ണുകൾ അടയുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ് പൂർണ്ണിമയുടെ മനസ്സിൽ കടുത്ത വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞു. “താൻ വഴങ്ങിയില്ല എന്ന ഒരൊറ്റ കാരണത്താൽ എന്നെ ഇല്ലാതാക്കാൻ നോക്കിയതാണോ അവൻ? പ്രണയം എന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നത് ഇതിനാണോ?” എന്ന ചിന്തയോടെ അവൾ പൂർണ്ണമായും ബോധരഹിതയായി.
പൂർണ്ണിമ കണ്ണുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും വെള്ളച്ചായമടിച്ച ഭിത്തികളും മെഡിക്കൽ മണവുമായിരുന്നു. തലയിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാരവും വേദനയും തോന്നി. അവൾ മെല്ലെ തല തിരിച്ചു നോക്കി. മുറിയുടെ ഒരറ്റത്ത് ജനലിനടുത്ത് വിഷമത്തോടെ നിൽക്കുന്ന അമ്മയെയും കൂട്ടുകാരി ദിയയെയും അവൾ കണ്ടു.
“അമ്മേ…” വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൾ വിളിച്ചു.
അമ്മ പെട്ടെന്ന് ഓടി അരികിലേക്ക് വന്നു. “മോളേ… കണ്ണു തുറന്നോ? ദൈവമേ… എന്ത് പറ്റിയതാ മോളേ നിനക്ക്? റോഡിൽ കിടന്ന നിന്നെ അവിടെയുള്ള ആരോ ആണ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചത്.” അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.
“സാരമില്ല അമ്മേ… ചെറിയൊരു ആക്സിഡന്റ് പറ്റിയതാ. ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല,” അവൾ അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ദിയ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. “പൂർണ്ണിമാ, നിന്നെ ഇടിച്ചിട്ട് നിർത്തി പോയ ആ വണ്ടിയേതാണെന്ന് നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ? പോലീസ് വന്നു ചോദിച്ചിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കേസ് കൊടുക്കാൻ പോവുകയാണ്.”
പൂർണ്ണിമ ഒരു നിമിഷം മൗനമായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് പുകയുകയായിരുന്നു. “എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട് ദിയ… അത് മാധവിന്റെ കാറായിരുന്നു. KL-01-CB-4004.”
ദിയ ഞെട്ടലോടെ പൂർണ്ണിമയെ നോക്കി. “എന്ത്? മാധവിന്റെ വണ്ടിയോ? അവൻ…

അവൻ ഇത്രയ്ക്ക് ക്രൂരനാണോ?”
അതേസമയം മുറിയുടെ വാതിലിനു പുറത്ത് ഒരാൾ തറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാധവ്!
ആശുപത്രിയിൽ പൂർണ്ണിമയെ പ്രവേശിപ്പിച്ചു എന്നറിഞ്ഞ് ഓടിയെത്തിയതായിരുന്നു അവൻ. ദിയയോട് പൂർണ്ണിമ പറയുന്നത് അവൻ വ്യക്തമായി കേട്ടു. അവന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ആഘാതം നിഴലിച്ചു. അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് അനിയത്തി മാളവികയെ വിളിച്ചു.
“മാളവികാ! നീ രാവിലെ എവിടെയായിരുന്നു? എന്റെ കാറുമായി നീ എങ്ങോട്ടാണ് പോയത്?” മാധവ് പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
മറുതലയ്ക്കൽ മാളവിക പതറി. “അത്… ഏട്ടാ… ഞാൻ… ഞാൻ രാവിലെ കൂട്ടുകാരിയുടെ വീട്ടിൽ പോകാൻ കാറെടുത്തിരുന്നു…”
“നീ ആരെയാണ് റോഡിൽ വെച്ച് ഇടിച്ചു വീഴ്ത്തിയത് എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? പൂർണ്ണിമയെ! നിനക്ക് എന്താ മാളവികാ വട്ടാണോ? എന്തിനാ നീ ഇത് ചെയ്തത്?” മാധവിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
“ഏട്ടാ… അത്… അവൾ ഏട്ടനെ കോളേജിൽ വെച്ച് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് കളിയാക്കി സംസാരിച്ചത് ഞാൻ കേട്ടതാണ്. ഏട്ടനെപ്പോലെ ഒരാളെ അവൾ തള്ളിപ്പറഞ്ഞത് എനിക്ക് സഹിച്ചില്ല. ഞാൻ അവളെയൊന്ന് പേടിപ്പിക്കാൻ മാത്രം നോക്കിയതാ… വണ്ടി തട്ടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല,” മാളവിക കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഈ വിഡ്ഢിത്തം കൊണ്ട് തകർന്നത് എന്റെ ജീവിതമാണ് മാളവികാ!” മാധവ് ദേഷ്യത്തോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
സത്യം ഇതായിരുന്നു. മാധവിന് പൂർണ്ണിമയോടുള്ള സ്നേഹം കണ്ട് അത് സഹിക്കാത്ത അവന്റെ അനിയത്തി മാളവിക ചെയ്ത അബദ്ധമായിരുന്നു ആ അപകടം.

എന്നാൽ പൂർണ്ണിമയുടെ കണ്ണിൽ കുറ്റക്കാരൻ മാധവ് മാത്രമായിരുന്നു. തന്നോട് മാധവ് കാണിച്ച സ്നേഹമത്രയും വെറും അഭിനയമായിരുന്നു എന്നും, താൻ വഴങ്ങാത്തതിലുള്ള പക വീട്ടിയതാണെന്നും അവൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.
വൈകുന്നേരത്തോടെ അമ്മയെയും ദിയയെയും നിർബന്ധിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു പൂർണ്ണിമ. രാത്രിയിൽ കാണാമെന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ പോയി. ഡോക്ടർ നൽകിയ മരുന്നിന്റെ ശക്തിയിൽ പൂർണ്ണിമ പകുതി മയക്കത്തിലായിരുന്നു.
മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് വാതിൽ പതുക്കെ തുറക്കപ്പെട്ടു. പൂർണ്ണിമ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. വാതിൽക്കൽ മാധവ് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അകത്തേക്ക് കയറി വാതിൽ അടച്ചു.
അവനെ കണ്ടതും പൂർണ്ണിമയുടെ കണ്ണുകളിൽ ക്രോധം ഇരച്ചുകയറി. അവൾ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “താൻ… താൻ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്? എന്നെ കൊന്നു തീർക്കാൻ വന്നിരിക്കുവാണോ? തനിക്ക് തൃപ്തിയായില്ലേ?”
മാധവ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ നടന്നുവന്ന് അവളുടെ കട്ടിലിന്റെ അരികിലുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു തളർച്ചയും സങ്കടവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
“മിണ്ടരുത് മാധവ്! താൻ എനിക്ക് തന്ന ഈ മുറിവ് കണ്ടോ?” അവൾ തന്റെ തലയിലെ ബാൻഡേജിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. “താൻ ഒരു രാക്ഷസനാണ്. എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നത് ഇതിനാണല്ലേ? ഞാൻ തന്റെ കളിപ്പാവയാകാൻ തയ്യാറല്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ കൊല്ലാൻ നോക്കിയല്ലേ?”
മാധവ് പതിയെ കൈകൾ നീട്ടി അവളുടെ വശങ്ങളിൽ ചേർത്തു വെച്ചു. “പൂർണ്ണിമാ…

ഒന്ന് ശാന്തയാക്. നിന്റെ തലയ്ക്ക് വിശ്രമം വേണമെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
“എന്റെ കാര്യത്തിൽ താൻ ആശങ്കപ്പെടേണ്ടതില്ല!” അവൾ അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
എന്നാൽ മാധവ് അവളിൽ നിന്നും ഒരടി പോലും പിന്നോട്ട് മാറിയില്ല. അവൻ കട്ടിലിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി അടുത്തിരുന്നു. അവന്റെ ഭാവം പതുക്കെ മാറി. കടുത്ത സങ്കടവും അതിലേറെ പ്രണയവും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൻ അവളെ നോക്കി.
“പൂർണ്ണിമാ… നീ വിചാരിക്കും പോലെ ഞാനല്ല ആ വണ്ടി ഓടിച്ചത്. പക്ഷേ… അത് എന്റെ കാറായിരുന്നു എന്നതും, എന്റെ അനിയത്തി കാരണമാണ് നിനക്കിത് സംഭവിച്ചത് എന്നതും സത്യമാണ്. അതിന് ഞാൻ മാപ്പ് അപേക്ഷിക്കുന്നു,” അവന്റെ ശബ്ദം വളരെ താഴ്ന്നതായിരുന്നു.
“അനിയത്തിയോ? കൊള്ളാം നല്ല കഥ! താൻ ഉണ്ടാക്കിയ കഥകൾ കേൾക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. ഇറങ്ങിപ്പോ എന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന്,” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചുകളഞ്ഞു.
മാധവ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് അല്പം കൂടി ചാഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ വലതുകൈ ഉയർത്തി അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ച് പതുക്കെ തന്റെ നേരെ തിരിച്ചു. അവന്റെ വിരലുകളുടെ സ്പർശനം തട്ടിയപ്പോൾ പൂർണ്ണിമയുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു വൈദ്യുതി പ്രവാഹം പോലെ എന്തോ ഒന്ന് കടന്നുപോയി.

“മാധവ്… വിട്…” അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ മാധവ് അവളുടെ കൈകൾ രണ്ടും ചേർത്തു പിടിച്ച് കട്ടിലിൽ ഉറപ്പിച്ചു. അവൾക്ക് അനങ്ങാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവളിലേക്ക് അമർന്നു. അവന്റെ മുഖം അവളുടെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്ത് എത്തിയിരുന്നു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ തട്ടിപ്പതറി.
“നീ എന്തിനാ എന്നെ ഇത്രയധികം വെറുക്കുന്നത് പൂർണ്ണിമാ?” അവൻ വളരെ ആർദ്രമായി, അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നോട് ഉള്ളത് എന്താണെന്ന് നിനക്ക് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലായിട്ടില്ലേ?”
“എനിക്ക്… എനിക്ക് ഒന്നും അറിയണ്ട. താൻ എന്നെ വിട്,” അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറിപ്പോയി. അവന്റെ ആ സാമീപ്യം അവളെ വല്ലാതെ പതറിക്കുകയായിരുന്നു. ദേഷ്യം അഭിനയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം അവളെ തളർത്തി.
മാധവ് അവളുടെ കൈകളിലെ പിടി അല്പം അയച്ചു. പകരം അവൻ തന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈവിരലുകളിലേക്ക് കോർത്തു വെച്ചു. തണുത്തു മരവിച്ച അവളുടെ കൈവിരലുകളിലേക്ക് അവന്റെ കൈയിലെ ചൂട് പടർന്നു.
അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കവിളിൽ മെല്ലെ മുട്ടി. പൂർണ്ണിമ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചുപോയി.

ഒരു വിറയൽ അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി.
“മാധവ്… വേണ്ട…” അവൾ പതുക്കെ പിറുപിറുത്തു.
എന്നാൽ മാധവ് നിർത്താൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവൻ അവളുടെ കവിളിൽ നിന്നും ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ നീക്കി, കണ്ണീരു കാരണം ഈറനണിഞ്ഞ അവളുടെ താഴത്തെ കണ്പോളകളിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു. അവന്റെ ചുണ്ടുകളുടെ ആർദ്രമായ സ്പർശനം പൂർണ്ണിമയുടെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ പ്രതിരോധങ്ങളെയും അലിയിച്ചു കളയുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
“ഞാൻ നിന്റെ ശരീരത്തെയല്ല സ്നേഹിച്ചത് പൂർണ്ണിമാ… നിന്റെ ഈ മനസ്സിനെയാണ്. നീ എന്നെ വെറുത്താലും, എന്നെ പോലീസിൽ പിടിപ്പിച്ചു കൊടുത്താലും എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള ഈ ഇഷ്ടം അവസാനിക്കില്ല,” അവൻ അവളുടെ കാതോരം സ്വകാര്യം പോലെ പറഞ്ഞു.
അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ വിറയലും സത്യസന്ധതയും പൂർണ്ണിമയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ നെറ്റിയിലേക്ക് തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. വളരെ സമയം അവൻ ആ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു. ആ നിമിഷത്തിൽ അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കേൾക്കാമായിരുന്നത് അവരുടെ രണ്ടുപേരുടെയും വേഗത്തിലുള്ള ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ മാത്രമായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവളെ നോക്കി. പൂർണ്ണിമ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വല്ലാത്തൊരു പതർച്ചയും സംശയവുമായിരുന്നു.
“നീ എന്നെ വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കിലും സാരമില്ല.

പക്ഷേ എന്നെ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും എറിഞ്ഞുകളയാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല,” മാധവ് അവളുടെ കൈകളിൽ ഒന്നുക്കൂടി അമർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പൂർണ്ണിമ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കട്ടിലിൽ തന്നെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കൈവിരലുകളിൽ ഇപ്പോഴും അവന്റെ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂട് ഉണ്ടായിരുന്നു.
മാധവ് മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോയി. വാതിൽ അടഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ പൂർണ്ണിമ പതുക്കെ തന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊട്ടുനോക്കി. അവിടെ മാധവ് നൽകിയ ചുംബനത്തിന്റെ ചൂട് ഇപ്പോഴും മാഞ്ഞിരുന്നില്ല.
താൻ എന്താണ് ചിന്തിക്കേണ്ടത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അവൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ? അതോ അവൻ വീണ്ടും തന്നിൽ ഒരു മായാജാലം തീർക്കുകയാണോ? എന്തിനാണ് അവൻ ഇങ്ങനെ തന്നിലേക്ക് അടുത്തു വരുന്നത്? അവളുടെ മനസ്സ് ഉത്തരങ്ങളില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളിൽ കിടന്ന് പിടഞ്ഞു.
പുറത്ത് രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത കനക്കുകയായിരുന്നു. ആ നിശബ്ദതയിൽ, പൂർണ്ണിമയുടെ മനസ്സ് മാധവ് എന്ന വ്യക്തിയെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി. അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ, സംശയങ്ങളുടെ, വേദനകളുടെ പുതിയൊരു അധ്യായം അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

നിഴലിലൊരു പ്രണയത്തണൽ
(ഭാഗം – 2)
ആശുപത്രി മുറിയിലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ പൂർണ്ണിമ ഏകാന്തയായി കിടന്നു. കാതിലപ്പോഴും മാധവിന്റെ ഇടറിയ ശബ്ദവും, കാതോരമായി അവൻ പറഞ്ഞുപോയ വാക്കുകളും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നെറ്റിയിൽ അവൻ നൽകിയ ആർദ്രമായ ചുംബനത്തിന്റെ ചൂട് മാഞ്ഞിട്ടില്ല. തന്നിൽ കടുത്ത വെറുപ്പും അമർഷവും വളർത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, അവന്റെ ആ നിമിഷത്തെ സ്പർശനം ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ അ搅ളുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ? അതോ തന്റെ ദേഷ്യം തണുപ്പിക്കാൻ അവൻ കെട്ടിച്ചമച്ച ഒരു കഥയാണോ ഇത്? ചിന്തകൾ കാടുകയറിയപ്പോൾ തലച്ചോറിൽ കടുത്ത വേദന പടർന്നു. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ചു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നേരം പുലർന്നപ്പോൾത്തന്നെ ദിയ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ ചൂടുള്ള കാപ്പിയും പ്രഭാതഭക്ഷണവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“പൂർണ്ണിമാ… ഇപ്പോൾ തലവേദന കുറവുണ്ടോ?” ദിയ അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചു നോക്കി.
“കുഴപ്പമില്ല ദിയ, വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല,” പൂർണ്ണിമ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു ഇരുന്നു.
“ഇന്നലെ രാത്രി… അവൻ വന്നിരുന്നോ?” ദിയയുടെ സ്വരത്തിൽ ജിജ്ഞാസയും ആശങ്കയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പൂർണ്ണിമ മെല്ലെ തലയാട്ടി. “അവൻ വന്നു. പക്ഷേ…”
“പക്ഷേ എന്താ പൂർണ്ണിമാ? അവൻ നിന്നോട് മാപ്പ് അപേക്ഷിച്ചോ? ആ കാർ ഓടിച്ചത് അവനല്ലെന്ന് എന്തെങ്കിലും കള്ളം പറഞ്ഞോ?” ദിയ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അവൻ പറഞ്ഞത് ആ കാർ ഓടിച്ചത് അവന്റെ അനിയത്തി മാളവികയാണെന്നാണ്. എന്നെ പേടിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ചെയ്തതാണെന്ന്…”

പൂർണ്ണിമ വശങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നീ അത് വിശ്വസിച്ചോ?” ദിയ ശബ്ദമുയർത്തി. “പൂർണ്ണിമാ, അവനൊരു പണക്കാരന്റെ മകനാണ്. സ്വന്തം തെറ്റ് മറച്ചുവെക്കാൻ അനിയത്തിയുടെ തലയിൽ ഇടുന്നതാണെങ്കിലോ? അവൻ നിന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും പറ്റിച്ച് കളിപ്പിക്കുകയാണ്. നീ ഈ കെണിയിൽ വീഴരുത്. നമ്മൾ പോലീസിൽ കേസ് കൊടുക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.”
ദിയയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ പൂർണ്ണിമയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും സംശയത്തിന്റെ വിത്തുകൾ മുളപൊട്ടി. മാധവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് പ്രണയമായിരുന്നോ അതോ തന്നെ സ്വാധീനിക്കാനുള്ള തന്ത്രമായിരുന്നോ? ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിനെ വീണ്ടും അസ്വസ്ഥമാക്കി.
രണ്ടു ദിവസത്തെ വിശ്രമത്തിന് ശേഷം പൂർണ്ണിമ ഡിസ്ചാർജ് ആയി വീട്ടിലെത്തി. ഡോക്ടർമാർ കുറച്ചു ദിവസത്തെ വിശ്രമം നിർദ്ദേശിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, കോളേജിലെ ക്ലാസുകൾ മുടങ്ങുമെന്ന പേടിയിൽ അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ അവൾ കോളേജിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
അപകടത്തിന്റെ പാടുകൾ മാഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും പൂർണ്ണിമയുടെ മനസ്സ് മാറിയിരുന്നില്ല. കോളേജ് ഗേറ്റ് കടന്ന് അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കുട്ടികളുടെ നോട്ടം മുഴുവൻ അവളുടെ നേർക്കായിരുന്നു. മാധവിന്റെ കാർ ഇടിച്ചാണ് അവൾക്ക് അപകടം പറ്റിയതെന്ന വാർത്ത കോളേജിൽ പരന്നിരുന്നു. എന്നാൽ പോലീസ് കേസ് ആകാതിരുന്നതും മാധവ് ആ തുക മുഴുവൻ നൽകി അവളെ സഹായിച്ചതുമാണ് എന്ന രീതിയിലായിരുന്നു പ്രചരിച്ചിരുന്ന കിംവദന്തികൾ. അത് പൂർണ്ണിമയിൽ കൂടുതൽ അമർഷമുണ്ടാക്കി.

ലൈബ്രറിക്ക് മുൻപിലെ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് മാധവ് അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നുമറഞ്ഞു.
കറുത്ത ഷർട്ടും ജീൻസുമണിഞ്ഞ്, കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിഷാദവുമായി അവൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ദിവസങ്ങളായി ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ കറുത്ത പാടുകൾ വിളിച്ചോതി.
“പൂർണ്ണിമാ…” അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
അവൾ അവനെ പൂർണ്ണമായി അവഗണിച്ച് മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ മാധവ് അവളുടെ വഴി തടഞ്ഞുനിന്നു.
“മാധവ്, വഴിയിൽ നിന്ന് മാറ്! ആളുകൾ നോക്കുന്നുണ്ട്,” അവൾ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ, എങ്കിലും ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“നോക്കട്ടെ. എനിക്ക് ആരോടും ഒളിക്കാനൊന്നുമില്ല,” അവൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. “നിന്റെ ആരോഗ്യം ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്? ക്ലാസിൽ വരാൻ മാത്രം ആയോ? കുറച്ചുകൂടി വീട്ടിൽ വിശ്രമിക്കാമായിരുന്നു.”
“എന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം. തന്റെ സഹതാപമോ അന്വേഷണമോ എനിക്ക് ആവശ്യമില്ല. ദയവുചെയ്ത് എന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കൂ,” അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാതെ പറഞ്ഞു.
“ഇത് സഹതാപമല്ല പൂർണ്ണിമാ… ഇഷ്ടമാണ്. അത് എത്ര തവണ പറഞ്ഞാലാണ് നിനക്ക് മനസ്സിലാകുക?” അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ആർദ്രത നിറഞ്ഞു.
അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിമുറുക്കി. ആളുകൾ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവൻ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. അവൻ അവളെ വലിച്ച് അടുത്തുള്ള വിജനമായ സ്റ്റെയർകേസിന്റെ അടിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
“മാധവ്! എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? വിട് എന്നെ!” അവൾ കുതറാൻ ശ്രമിച്ചു.

എന്നാൽ മാധവ് അവളെ ചുവരോട് ചേർത്തു നിർത്തി. അവന്റെ രണ്ടു കൈകളും അവളുടെ ഇരുവശത്തുമായി ചുവരിൽ അമർന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ അവൻ ഒരു കടമ്പയായി നിന്നു. അവനിലെ പൗരുഷവും, അവൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന സുഗന്ധവും അവളുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് പടർന്നു കയറി.
“നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടാം പൂർണ്ണിമാ. പക്ഷേ എന്നെ ഇങ്ങനെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കരുത്. അത് എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ മുള്ളുപോലെ തറയ്ക്കുന്നുണ്ട്,” അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മുഖത്തുടനീളം ഒഴുകി നടന്നു.
“താൻ എന്നെ വെറുതെ വിട്ടേക്ക് മാധവ്. നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു ബന്ധവുമില്ല. താൻ കാരണം എനിക്ക് ഒരു അപകടം പറ്റി. താൻ കാരണം കോളേജിൽ പലരും എന്നെക്കുറിച്ച് ആവശ്യമില്ലാത്തത് സംസാരിക്കുന്നു. ഇതിലും വലിയ എന്ത് ഉപദ്രവമാണ് തനിക്ക് ഇനി എന്നോട് ചെയ്യാനുള്ളത്?” അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.
അവളുടെ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയത് കണ്ടതും മാധവിന്റെ ഭാവം മാറി. അവൻ പതുക്കെ തന്റെ വിരലുകൾ ഉയർത്തി അവളുടെ കവിളിലെ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ പതുക്കെ തുടച്ചു നൽകി. അവന്റെ ചൂണ്ടുവിരലിന്റെ സ്പർശനം അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ പൂർണ്ണിമയൊന്ന് വിറച്ചു.
“നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിട്ടില്ല പൂർണ്ണിമാ…” അവന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറി. അവൻ അല്പം കൂടി അവളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

അവന്റെ മുഖം അവളുടെ മുഖത്തോട് വളരെ അടുത്തു വന്നു. അവരുടെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ പരസ്പരം കൂട്ടിക്കലർന്നു. പൂർണ്ണിമയ്ക്ക് അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗത വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവൾക്ക് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് തള്ളിമാറ്റണമെന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ അവളുടെ കൈകൾ തളർന്നുപോയി. അവന്റെ ആ സാമീപ്യം, അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ തീവ്രമായ പ്രണയം അവളെ തളർത്തിക്കളയുകയായിരുന്നു.
“നിന്റെ ഈ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് ദേഷ്യം മാത്രമല്ല പൂർണ്ണിമാ… എന്നോടുള്ള ഭയമാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യൂ. ഒരിക്കലും ഉപദ്രവിക്കില്ല,” അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ ഇടത് കവിളിൽ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. വളരെ മെല്ലെ, ആർദ്രമായി അവൻ ചുംബിച്ചു. പൂർണ്ണിമയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അടഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ അമർന്നു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ചലമായതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
അവൻ ചുണ്ടുകൾ പിൻവലിച്ചെങ്കിലും അവളുടെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ നിന്നു.
“എന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ നിനക്ക് സമയം വേണമെങ്കിൽ എടുത്തോ. പക്ഷേ എന്നിൽ നിന്ന് ഓടിയകലാമെന്ന് മാത്രം കരുതരുത്,” അവൻ അവളുടെ കാതോരം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

ആ സമയത്താണ് മുകളിൽ നിന്ന് ആരോ വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. മാധവ് പതുക്കെ അവളിൽ നിന്നും അകന്നു മാറി. പൂർണ്ണിമ കിതച്ചുകൊണ്ട് അവനെത്തന്നെ നോക്കി. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ അവിടെനിന്നും ഓടി രക്ഷപെട്ടു.
വൈകുന്നേരം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ പൂർണ്ണിമയുടെ മനസ്സ് ആകെ കലങ്ങിമറിഞ്ഞിരുന്നു. മാധവിന്റെ സ്പർശനവും അവൻ തന്ന ചുംബനവും അവളുടെ മനസ്സിൽ ആവർത്തിച്ചു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളോട് കടുത്ത പ്രണയമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുമ്പോഴും, അവൻ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ അവളെ കൂടുതൽ കുടുക്കിലാക്കുകയായിരുന്നു.
കോളേജ് ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വിജനമായ വഴിയിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു.
മാളവിക!
മാധവിന്റെ അനിയത്തി. സ്റ്റൈലിഷ് ആയ വസ്ത്ര ധാരണവും, മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭാവവുമായി അവൾ പൂർണ്ണിമയെ നോക്കി.
“നീയാണല്ലേ പൂർണ്ണിമ?” മാളവിക പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു.
പൂർണ്ണിമ നിർവികാരയായി അവളെ നോക്കി. “അതെ. എന്താ കാര്യം?”

“നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാൻ വന്നതാണ്. എന്റെ ഏട്ടൻ നിന്റെ പുറകെ നടക്കുന്നത് കണ്ട് നീ ഒരുപാട് അഹങ്കരിക്കേണ്ട. അവൻ പരമേശ്വരന്റെ മകനാണ്. നിന്നെപ്പോലൊരു സാധാരണക്കാരി പെൺകുട്ടിയെ അവൻ സീരിയസായി സ്നേഹിക്കുമെന്നാണോ നീ കരുതുന്നത്? ഇതൊക്കെ അവന്റെ ഒരു താൽക്കാലിക തോന്ന്യാസം മാത്രമാണ്,” മാളവിക പല്ലിറുമ്മി.
പൂർണ്ണിമ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“രാവിലെ നടന്ന അപകടം കണ്ടില്ലേ? അത് നിനക്കുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു. എന്റെ ഏട്ടന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നീ ഒഴിവായി പൊയ്ക്കോ. ഇല്ലെങ്കിൽ ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്നതിന് ഉത്തരവാദി ഞാൻ ആയിരിക്കില്ല,” മാളവിക ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
സത്യത്തിൽ, മാധവ് തന്നോട് സംസാരിക്കാൻ പോയതും, തനിക്ക് വേണ്ടി അനിയത്തിയെ വഴക്കുപറഞ്ഞതും മാളവികയിൽ വലിയ പകയുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. പൂർണ്ണിമ കാരണം സ്വന്തം ഏട്ടൻ തന്നോട് അകലുന്നു എന്ന ഭയമാണ് മാളവികയെ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.
എന്നാൽ മാളവികയുടെ ആ വാക്കുകൾ പൂർണ്ണിമയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും വലിയൊരു സംശയത്തിന് തിരികൊളുത്തി. അപ്പോൾ രാവിലെ നടന്ന അപകടം മാധവ് അറിയാതെ ചെയ്തതല്ലേ? അതോ അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് നടത്തുന്ന നാടകമാണോ ഇത്?
പൂർണ്ണിമയുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും കടുത്ത സങ്കടവും നിരാശയും നിറഞ്ഞു.

മാധവിന്റെ ആർദ്രമായ വാക്കുകളും അവന്റെ ചുംബനവുമെല്ലാം തന്നെ കബളിപ്പിക്കാനുള്ള തന്ത്രങ്ങളാണെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മാളവികയെ മറികടന്ന് മുന്നോട്ട് നടന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് അടങ്ങി ഒതുങ്ങാതെ പുകയുകയായിരുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെയും സംശയങ്ങളുടെയും ഈ വലിയ ചുഴിയിൽ താൻ എങ്ങനെ രക്ഷപെടുമെന്നറിയാതെ പൂർണ്ണിമ കണ്ണീരോടെ തന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി.

വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷവും മാളവികയുടെ ഭീഷണിയും മാധവിന്റെ പ്രണയവാക്കുകളും പൂർണ്ണിമയുടെ മനസ്സിൽ മാറിമാറി പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. തന്നോട് മാധവ് കാണിച്ച ആർദ്രതയും, പിന്നീട് അവന്റെ അനിയത്തി നൽകിയ മുന്നറിയിപ്പും തമ്മിൽ ഒരു പൊരുത്തവുമില്ലായിരുന്നു. പ്രണയമെന്ന വ്യാജേന തന്നെയും കുടുംബത്തെയും ഈ സമ്പന്ന കുടുംബം കളിപ്പാവയാക്കുകയാണോ എന്ന ചോദ്യം അവളിൽ കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദമുണ്ടാക്കി. ഇനിയും മൗനം പാലിച്ചാൽ അത് തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെത്തന്നെ തകർക്കുമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് കോളേജിലെത്തിയ പൂർണ്ണിമ നേരെ നടന്നത് മാധവിനെ കാണാനായിരുന്നു. ഇനി ഒളിച്ചോട്ടമില്ല, എല്ലാം അവന്റെ മുഖത്തുനോക്കി ചോദിച്ചറിയണം.
മെയിൻ ബ്ലോക്കിന് പിന്നിലെ തണൽമരച്ചുവട്ടിൽ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം നിൽക്കുകയായിരുന്ന മാധവ്, ദേഷ്യത്തോടെ തനിക്ക് നേരെ നടന്നു വരുന്ന പൂർണ്ണിമയെ കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവൻ കൂട്ടുകാരെ ഒഴിവാക്കി അവൾക്കടുത്തേക്ക് വന്നു.

“പൂർണ്ണിമാ… നീ എന്നെ അന്വേഷിച്ചു വന്നതാണോ?” അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആശ്വാസവും പ്രതീക്ഷയും കലർന്നിരുന്നു.
“അതെ, മാധവ്. എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തത വേണം,” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം അടക്കിപ്പിടിച്ച്, എങ്കിലും ദൃഢതയോടെ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ സ്നേഹവും, പരിഗണനയും, അനുതാപവുമൊക്കെ എന്തിനാണെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നന്നായി മനസ്സിലായി. നിന്റെ അനിയത്തി മാളവിക ഇന്നലെ എന്നെ വന്നു കണ്ടിരുന്നു.”
മാധവിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു. അവന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. “മാളവികയോ? അവൾ നിന്നോട് എന്ത് പറഞ്ഞു?”
“അവൾ എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി! നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോയില്ലെങ്കിൽ ഇനി എന്താണ് സംഭവിക്കുക എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ലെന്ന്! നിന്റെ ഈ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങളൊക്കെ എന്നെ വഞ്ചിക്കാനുള്ള നാടകമാണെന്നും അവൾ പറഞ്ഞു,” പൂർണ്ണിമയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒരുമിച്ച് ഒഴുകിയിറങ്ങി. “നിങ്ങൾ സഹോദരങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ എന്താണ് ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്? ഒരു വശത്ത് നീ പ്രണയം നടിച്ചു വരുന്നു, മറു വശത്ത് അവൾ എന്നെ ഇല്ലാതാക്കാൻ നോക്കുന്നു!”
പൂർണ്ണിമയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാധവ് തറഞ്ഞുപോയി. സ്വന്തം അനിയത്തി തനിക്കെതിരെ വീണ്ടും ഇത്തരം ഒരു ചതി ചെയ്തുവെന്ന സത്യം അവനെ പ്രകോപിതനാക്കി. അവനിൽ കടുത്ത ദേഷ്യവും അതിലേറെ വിഷമവും നിറഞ്ഞു.

“അവൾ… അവൾ നിന്നോട് അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞോ?” മാധവ് പല്ലിറുമ്മി.
“ഇനിയും അഭിനയിക്കരുത് മാധവ്! എന്നെ നിങ്ങളുടെ ഈ കളികളിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കരുത്. എനിക്ക് സമാധാനമായി ജീവിക്കണം,” അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ ആഞ്ഞു.
എന്നാൽ മാധവ് പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ശക്തമായി പിടിമുറുക്കി അവളെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അവൻ അവളെ ആ തണൽമരത്തിന്റെ മറവിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി.
“ഞാൻ അഭിനയിക്കുകയാണെന്ന് നിനക്ക് ഇപ്പോഴും തോന്നുന്നുണ്ടോ പൂർണ്ണിമാ?” അവന്റെ ശബ്ദം കനത്തു. കണ്ണുകളിൽ നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത പ്രണയവും അമർഷവും നിഴലിച്ചു.
“വിട് മാധവ്! ആളുകൾ കാണും!” അവൾ അവനിൽ നിന്ന് കുതറിമാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
“കാണട്ടെ!” മാധവ് അവളുടെ രണ്ടു കൈകളും പിടിച്ച് അവളുടെ തലയ്ക്കുമുകളിലായി മരത്തിന്റെ തടിയിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തി. അവൾക്ക് ഒരിഞ്ചുപോലും അനങ്ങാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവൻ അവളിലേക്ക് അമർന്നു നിന്നു. അവൻ വല്ലാതെ ശ്വാസമെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്റെ അനിയത്തി ചെയ്ത വിഡ്ഢിത്തത്തിന് ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു. പക്ഷേ, എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം വ്യാജമാണെന്ന് നീ പറയുമ്പോൾ… അത് എന്നെ കൊല്ലുന്നതിന് തുല്യമാണ് പൂർണ്ണിമാ,” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്നതുപോലെ നോക്കി.
അവന്റെ മുഖം അവളുടെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്തെത്തി. അവന്റെ കടുത്ത ശ്വാസചൂട് അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ വന്നു തട്ടി. പൂർണ്ണിമയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവനെ എതിർക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ ആ കണ്ണുകളിലെ തീവ്രമായ പ്രണയവും വേദനയും അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

“ഞാൻ ആരാണെന്നും, എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നോട് എന്താണുള്ളതെന്നും നിനക്ക് ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം,” മാധവ് വളരെ താഴ്ന്ന, പ്രണയാതുരമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് തന്റെ അധരങ്ങൾ ചേർത്തു.
അതൊരു ദേഷ്യത്തിന്റെ സ്പർശനമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിവരിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര തീവ്രവും ആർദ്രവുമായ ഒരു ചുംബനമായിരുന്നു. പൂർണ്ണിമയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അടഞ്ഞുപോയി. മാധവ് അവളുടെ കൈകളിലെ പിടി അയച്ച്, തണുത്തു വിറയ്ക്കുന്ന അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ച് കവിളുകളിലും അധരങ്ങളിലും ആഴത്തിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ കൈവിരലുകൾ അവളുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ആ നിമിഷത്തിൽ പൂർണ്ണിമയുടെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ സംശയങ്ങളും ദേഷ്യവും മഞ്ഞിൻകഷണം പോലെ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി. അവൻ തന്നോട് കാണിക്കുന്നത് നാടകമല്ലെന്നും, അത്രമേൽ ആഴത്തിലാണ് അവൻ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതെന്നും അവളുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവളുടെ കൈകൾ അറിയാതെ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിമുറുക്കി.

കുറെ സമയം കഴിഞ്ഞ് അവൻ പതുക്കെ അവളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടു. എങ്കിലും അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തന്റെ നെറ്റി ചേർത്തുവെച്ച് അവൻ അങ്ങനെതന്നെ നിന്നു. ഇരുവരുടെയും ശ്വാസവേഗത കൂടിയിരുന്നു.
“ഇപ്പോഴും… ഇപ്പോഴും ഇത് നാടകമാണെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ പൂർണ്ണിമാ?” അവൻ വളരെ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
പൂർണ്ണിമ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യത്തിന് പകരം പ്രണയത്തിന്റെ നനവായിരുന്നു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, പക്ഷേ അവളുടെ ആ മൗനം മാധവിന് വലിയൊരു ഉത്തരമായിരുന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മാധവ് മാളവികയെ നേരിട്ടു. പൂർണ്ണിമയോട് ഇനി അനാവശ്യമായി പെരുമാറിയാൽ സഹോദരബന്ധം പോലും ഉപേക്ഷിക്കുമെന്ന് അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ താക്കീത് നൽകി. ഏട്ടന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനം കണ്ട മാളവികയ്ക്ക് ഒടുവിൽ പിന്മാറേണ്ടി വന്നു.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കോളേജിലെ ആ ഇടനാഴികളിൽ പൂർണ്ണിമയും മാധവും പരസ്പരം കാണുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. മുൻപുണ്ടായിരുന്ന അകൽച്ചയോ ഭയമോ ഇപ്പോൾ അവൾക്കില്ലായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, മഴ പെയ്തു തോർന്ന കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിന്റെ വശത്തൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മാധവ് അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവൻ പതുക്കെ തന്റെ കൈ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈവിരലുകളുമായി കോർത്തുപിടിച്ചു.
പൂർണ്ണിമ ഇത്തവണ അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റിയില്ല. പകരം, അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ അല്പം കൂടി പിടിമുറുക്കി. അവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. ആ സായാഹ്നത്തിലെ ചെറിയ കുളിരിൽ, പ്രണയത്തിന്റെ വലിയൊരു തണലിലേക്ക് അവർ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് ചുവടുകൾ വെക്കുകയായിരുന്നു.