കേട്ടപാടെ എന്റെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു.

പതിവുപോലെ വൈകുന്നേരത്തെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലാണ് നാട്ടിൽ നിന്നും അവളുടെ വിളിയെത്തുന്നത്. ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ചതും യാതൊരു അവതാരികയുമില്ലാതെ പ്രിയതമയുടെ ചോദ്യം വന്നു.

“എന്ന് തിരികെ വരും മനുഷ്യാ നിങ്ങൾ…?”
കേട്ടപാടെ എന്റെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. വർഷങ്ങളായി പ്രവാസത്തിന്റെ ചൂടിൽ വേവുന്ന മനസ്സിൽ ഭാര്യയോടുള്ള പ്രണയം മാത്രമല്ല അപ്പോൾ നിറഞ്ഞത്. ഏതാനും മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ജനിച്ച ഞങ്ങളുടെ രണ്ടാമത്തെ കൺമണിയെ ഇതേവരെ നേരിട്ടൊന്നു കാണാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചിട്ടില്ല. വീഡിയോ കോളിന്റെ ചെറിയ സ്ക്രീനിൽ തെളിയുന്ന ആ കുഞ്ഞുമുഖത്ത് നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കാനും കൈവെള്ളയിലിട്ട് താലോലിക്കാനും കഴിയാത്തതിന്റെ സങ്കടം കണ്ണീരായി കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് വരാൻ കൊതിയില്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ പെണ്ണേ… കൊറോണ കാരണം വിമാന സർവീസുകളെല്ലാം നിർത്തിവെച്ചിരിക്കുകയല്ലേ. കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെയോ എംബസിയുടെയോ പ്രത്യേക അനുമതിയില്ലാതെ എങ്ങനെയാ ഞാൻ വരിക?”

“ആ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ സുഹറയുടെ ഭർത്താവ് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വന്നല്ലോ. പുള്ളിക്ക് പോകാമെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്കെന്താ വരാൻ പാടില്ലേ?”
“അത് പ്രത്യേകമായി ആളുകൾ ചേർന്ന് ബുക്ക് ചെയ്ത ചാർട്ടേഡ് ഫ്ലൈറ്റിലാണ് പുള്ളി പോയത്. പോരാത്തതിന് പുള്ളിയുടെ കമ്പനി പൂട്ടി ജോലി പോയതുകൊണ്ടാണ് ആ വണ്ടിയിൽ കയറിപ്പോന്നത്. അത് മറന്നോ നീ?”
“എന്നാലും വേണ്ടില്ല, നിങ്ങളും അതുപോലെ ഏതെങ്കിലും വഴി നോക്കി ഇങ്ങോട്ട് പോര്!”
“അൽപ്പം കൂടി ക്ഷമിക്കെന്റെ മുത്തേ… നിന്നെയും മക്കളെയും കാണാൻ എനിക്കും അത്രയും ആഗ്രഹമുണ്ട്. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ കയ്യിലുള്ള ജോലി കളഞ്ഞു പോന്നാൽ വീണ്ടും ഇങ്ങോട്ട് ഒരു തിരിച്ചുവരവ് എളുപ്പമല്ല. ഇപ്പോൾ നമ്മൾ പ്ലാൻ ചെയ്ത വീടിന്റെ പണി പോലും തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. ആ വീടുപണിയെങ്കിലും തീർത്ത്, നാട്ടിൽ ചെറിയൊരു വരുമാനമാർഗ്ഗം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടേ ഇനി എനിക്ക് സ്ഥിരമായി തിരികെ വരാൻ കഴിയൂ…”

“എനിക്കതൊന്നും അറിയേണ്ട… നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ നാട്ടിലെത്തണം. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് സമ്മതമല്ല!” ഫോണിലൂടെ കേട്ട അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ കടുപ്പവും ഭാവമാറ്റവും എന്നെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
“നിനക്കിതെന്തു പറ്റി? എന്നെ കാണാതെ ഒട്ടും ഇരിക്കാൻ വയ്യാതായോ? അത്രയ്ക്കും സ്നേഹമുണ്ടോ നിനക്ക് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഞാൻ വരണമെന്ന് നിർബന്ധം പിടിക്കാൻ?”
“ഛെ! അങ്ങനെയൊന്നുമല്ല…”
“പിന്നെന്താടീ പെട്ടെന്ന് ഇത്ര വലിയൊരു അത്യാവശ്യം?”
“എനിക്ക് എത്രയും വേഗം ഒരു കുഞ്ഞു കൂടി വേണം… എനിക്ക് വീണ്ടും ഗർഭിണിയാകണം!”
അവളതു പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ തലച്ചോറിലെ സകല നാഡികളും തരിച്ചുപോയി. ഞാൻ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ സ്തബ്ധനായി ഇരുന്നുപോയി.

“എടി നിനക്കെന്നാ തലയ്ക്ക് വട്ടായോ? പ്രസവിച്ചുവീണ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ നേരിട്ടൊന്നു കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല. അന്നൊക്കെ നീ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ‘ശർദ്ദിച്ചും തലകറങ്ങിയും മടുത്തു, പ്രസവവേദന ഇനി അനുഭവിക്കാൻ വയ്യ, ഇനി കുഞ്ഞും ഗർഭവും എന്ന് പറഞ്ഞു വന്നാൽ നിങ്ങളെ ഞാൻ കൊല്ലും’ എന്നൊക്കെയായിരുന്നല്ലോ നിന്റെ ഉപദേശം! എന്നിട്ടിപ്പോൾ എന്താ ഇങ്ങനെയൊരു മാറ്റം?”
“അതൊക്കെ ഞാൻ അന്ന് പറഞ്ഞത് നേരുതന്നെയാണ്. പക്ഷെ എനിക്കിപ്പോൾ എത്രയും വേഗം വീണ്ടും ഗർഭിണിയായേ തീരൂ…”

“കാര്യം പറ പെണ്ണേ, നിനക്കിപ്പോൾ എന്തിന്റെ കേടാണ്?”
“കേട് എനിക്കല്ല, നിങ്ങളുടെ ഉപ്പയ്ക്കാണ്!”
“ങേ! എന്റെ ഉപ്പയ്ക്കോ? നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറഞ്ഞു കൂട്ടുന്നത്?” കേൾക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാകാതെ എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു.
“ഞാൻ നിങ്ങളോട് പ്ലാൻ വരച്ചപ്പോൾത്തന്നെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞതല്ലേ നമുക്ക് പുതിയ വീട്ടിൽ നാല് കിടപ്പുമുറികൾ വേണമെന്ന്?”
“ആ… പറഞ്ഞു. അതിനിപ്പോൾ എന്താ?”
“എന്നിട്ടിപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ഉപ്പ പറയുന്നു മൂന്ന് ബെഡ്‌റൂം മതി, നാലെണ്ണം പണിയാൻ കാശ് വല്ലാതെ ചെലവാകുമെന്ന്. ഞാൻ എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും പുള്ളി സമ്മതിക്കുന്നില്ല. എനിക്ക് ദേഷ്യം സഹിക്കാൻ വയ്യ. ഉപ്പയോട് കൂടുതൽ തർക്കിക്കാനും എനിക്ക് കഴിയില്ലല്ലോ.

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി. എനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു കൂടി ഉണ്ടായാൽപ്പിന്നെ ഒരു മുറി കൂടി പണിയാൻ ഉപ്പയ്ക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വരും!”
“അപ്പോൾ അഞ്ചാറ് ലക്ഷം രൂപ മുടക്കി ഒരു ബെഡ്‌റൂം കൂടി അധികമായി വെക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ ഞാൻ ലക്ഷങ്ങൾ കൊടുത്ത് ചാർട്ടേഡ് ഫ്ലൈറ്റും പിടിച്ച് നിന്നെ ഗർഭിണിയാക്കാൻ വേണ്ടി വരണമെന്ന് പറയുന്നത്?!”
“അല്ലാതെ പിന്നെ! ആ അപ്പുറത്തെ സുഹറയ്ക്ക് മൂന്ന് മുറിയുള്ള വീടാണ്. നമുക്ക് എപ്പോഴായാലും അതിനേക്കാൾ വലിയ വീട് വേണ്ടേ? നിങ്ങൾ വേഗം വന്ന് കാര്യം നടക്കാവുന്ന വഴി നോക്ക്…”

“ശരി ശരി, ഞാൻ എത്രയും പെട്ടെന്ന് വരാം. നീയിപ്പോൾ ഫോൺ വയ്ക്ക്, എനിക്കിവിടെ കടയിൽ കസ്റ്റമർ വന്നു…”
നാശം, ഈ സ്മാർട്ട്‌ഫോൺ വാങ്ങിയിട്ട് അധികം നാളാകാത്തതുകൊണ്ട് നിലത്തെറിഞ്ഞു ഉടയ്ക്കാനും പറ്റുന്നില്ലല്ലോ എന്റെ പടച്ചോനേ… അവളുടെ ഒരു നാലാം ബെഡ്‌റൂം! മനസ്സിൽ കാണാത്ത ദൈവങ്ങളെയെല്ലാം വിളിച്ച്, അവൾ ലൈൻ കട്ട് ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ഞാൻ മൊബൈൽ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് പോക്കറ്റിലിട്ടു.