കട്ടൻചായ തിളയ്ക്കുന്നതും നോക്കി

നനഞ്ഞ മണ്ണും ചില ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളും

പ്രഭാതത്തിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ചായപ്പാത്രത്തിലേക്ക് പാൽ ഒഴിക്കുമ്പോൾ ആതിരയുടെ മനസ്സിൽ തലേന്ന് രാത്രിയിലെ വഴക്കിന്റെ ബാക്കിപത്രങ്ങൾ പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുക്കളയിലെ തണുത്ത മാർബിൾ തറയിൽ കാൽവിരലുകൾ അമർത്തിപ്പിടിച്ച്, കട്ടൻചായ തിളയ്ക്കുന്നതും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഉമ്മറത്തുനിന്നും കേൾക്കുന്ന പേപ്പറിന്റെ മടക്കുകൾ നിവർത്തുന്ന ശബ്ദം അവളുടെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. വാസുദേവനാണ്; കഴിഞ്ഞ നാലു വർഷമായി അവളുടെ സന്തോഷങ്ങളുടെയും സങ്കടങ്ങളുടെയും ഏക വിലാസം. ഒരുപക്ഷേ, അയാളുടെ ഈ ശാന്തമായ പെരുമാറ്റമാണ് അവളെ കൂടുതൽ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുന്നത്. താൻ എന്തിനാണ് ഇത്രയും വലിയ കാര്യം പോലെ ദേഷ്യപ്പെട്ടതെന്ന് ഇപ്പോൾ ആലോചിക്കുമ്പോൾ വ്യക്തതയില്ലെങ്കിലും, വാസുദേവൻ അത്ര എളുപ്പത്തിൽ തന്നോട് വഴക്കിടാൻ വരില്ലെന്ന വാശി അവളിൽ ഉറച്ചുകിടന്നിരുന്നു. താൻ വെച്ചുവിളമ്പുന്ന ആഹാരവും, അവന്റെ കുഞ്ഞു മകൾ മീനുവിനോടുള്ള തന്റെ അളവറ്റ സ്നേഹവും ഇതെല്ലാം ഈ വീട്ടിലെ സ്വാഭാവികമായ ചക്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും, ചെറിയൊരു കുറ്റപ്പെടുത്തൽ പോലും താങ്ങാൻ പറ്റാത്ത വിധം അവൾ അയാളുടെ സ്നേഹത്തെ സ്വന്തമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് നീക്കിവെക്കുമ്പോൾ, കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് കണ്ണുതിരുമ്മി വരുന്ന മൂന്നു വയസ്സുകാരി മീനുവിന്റെ വിരലുകൾ ആതിരയുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ അമർന്നു. ആ കുഞ്ഞുസ്പർശം അവളുടെ ഉള്ളിലെ സകല ദേഷ്യത്തെയും അലിയിച്ചു കളയാൻ മാത്രം ശക്തമായിരുന്നു, എങ്കിലും വാസുദേവന് മുന്നിൽ തന്റെ പിണക്കം മറച്ചുവെക്കാൻ അവൾ വീണ്ടും ഗൗരവം നടിച്ചു.

വാസുദേവന്റെ കണ്ണുകൾ പലപ്പോഴും ആതിരയുടെ ഇമകളുടെ അറ്റത്തെ വിറയലിൽ തട്ടിനിൽക്കാറുണ്ട്. അവൾ ദേഷ്യം അഭിനയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് അവളുടെ ഉള്ളിലെ പെൺകുട്ടി ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രകടമാകുന്നത് എന്ന് അയാൾക്ക് നന്നായറിയാം. മീനുവിന് പ്രാതൽ കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ആതിരയുടെ വിരലുകൾ കുഞ്ഞിന്റെ കവിളിൽ തട്ടുന്നതും, അതിനിടയിൽ തന്നെ അമർഷത്തോടെ നോക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ അയാൾക്കുള്ളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി മൊട്ടിട്ടു. “ഇന്ന് നേരത്തെ ഇറങ്ങണം, വൈകുന്നേരം വരുമ്പോൾ മീനുട്ടിക്ക് എന്താ വേണ്ടത്?” എന്ന് വാസുദേവൻ ചോദിച്ചത് ആതിരയോടാണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവൾ മറുപടി കൊടുക്കാതെ കുഞ്ഞിന്റെ തലമുടി ഒതുക്കി നൽകുന്നതിലാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്. “അച്ഛൻ വല്ലതും ചോദിച്ചാൽ മറുപടി പറയാൻ അമ്മ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ലേ പൂമ്പാറ്റേ?” എന്ന് മീനുവിനോടായി അവൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആതിര വശങ്ങളിലേക്ക് നോക്കാതെ “അച്ഛന് ചോദിക്കാനുള്ളതൊക്കെ കുഞ്ഞിനോട് മാത്രം ചോദിച്ചാൽ മതി, വലിയവരോട് സംസാരിക്കാൻ അറിയാത്ത ആൾക്കാരാണല്ലോ ഇവിടെയുള്ളത്” എന്ന് പിറുപിറുത്തു. ആ വാക്കുകളിലെ കൊത്തുപോലെയുള്ള ദേഷ്യം കേട്ട് വാസുദേവൻ പേപ്പർ മടക്കിവെച്ച് എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പതിയെ നടന്നുവന്ന്, അടുക്കളയിലെ ചെറിയ മേശയോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ആതിരയുടെ ഇരുവശത്തും കൈകൾ വെച്ച് അവളിലേക്ക് അൽപ്പം ചാഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ ആതിരയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പെട്ടെന്ന് വേഗത്തിലായി. ആ സാമീപ്യവും അവളുടെ കഴുത്തിലടിയുന്ന അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസവും അവളുടെ സകല പ്രതിരോധങ്ങളെയും നിമിഷനേരം കൊണ്ട് തകർത്തുകളയുന്ന ഒന്നായിരുന്നു.

അവന്റെ ഓരോ അടിവെപ്പിലും താൻ പതറിപ്പോകുന്നത് മറയ്ക്കാനാണ് ആതിര കയ്യിലിരുന്ന സ്റ്റീൽ പാത്രം ഭിത്തിയിലേക്ക് കുറച്ച് ഉറക്കെ വെച്ചത്. പക്ഷേ വാസുദേവൻ അത്ര പെട്ടെന്ന് വഴങ്ങി കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവളുടെ ഒതുങ്ങിയ ഇടുപ്പിൽ തട്ടാതെ, എന്നാൽ അവളുടെ തൊട്ടടുത്തുനിന്ന് അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “എന്താടി ഇത്ര വലിയ ദേഷ്യം? ഇന്നലെ ഞാൻ പറഞ്ഞത് നിന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ലെന്ന് അറിയില്ലേ?” എന്നവന്റെ ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി താഴ്ന്ന്, ഒരല്പം ആർദ്രമായി അവളുടെ ചെവിയിൽ പതിച്ചു. ആതിര കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ച് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൈവെച്ച് തള്ളി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ കയ്യിലെ പിടി അവൻ മുറുക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. അവളുടെ മൂക്കിൻതുമ്പിൽ പൊടിഞ്ഞ ചെറിയ വേർപ്പുതുള്ളിയെ തന്റെ വിരൽതുമ്പുകൊണ്ട് ഒപ്പിപ്പൊർത്തുമ്പോൾ, അവൾ അറിയാതെ അവനിലേക്ക് അടുക്കുകയായിരുന്നു. പ്രണയം എന്നാൽ വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളോ നാടകീയമായ വാക്കുകളോ അല്ലെന്നും, പരസ്പരം തൊടുമ്പോൾ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ആ ചെറിയ വിറയലാണെന്നും അവർ രണ്ടുപേരും ആ നിമിഷത്തിൽ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ തുമ്പിൽ അസ്വസ്ഥതയോടെ അമർന്നു. അവൻ മെല്ലെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തന്റെ അധരങ്ങൾ അമർത്തിയപ്പോൾ, അതുവരെ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ച ദേഷ്യമത്രയും ബാഷ്പീകരിച്ചു പോയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. മീനുവിന്റെ കുഞ്ഞു ചിരി താഴെ നിന്നും കേട്ടപ്പോഴാണ് രണ്ടുപേരും പെട്ടെന്ന് ബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നതും അകന്നുമാറിയതും.

കുഞ്ഞിനെ സ്കൂളിലാക്കാൻ പോകുന്ന വഴിയിൽ കാറിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വലിയൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. മുൻസീറ്റിൽ മീനുവിനെയും മടിയിലിരുത്തി ഇരിക്കുന്ന ആതിര ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കണ്ണുംനട്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ ഗിയർ മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ വാസുദേവന്റെ ഇടതുകൈ അവളുടെ വലതുകൈയ്ക്കു മുകളിൽ അമർന്നു. ആ വിരലുകളിലെ ചൂട് അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് പടർന്നപ്പോഴും അവൾ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല, പകരം അവന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിലേക്ക് തന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. കാർ പ്ലേസ്കൂളിന്റെ മുന്നിൽ നിർത്തിയപ്പോൾ മീനു ചാടിയിറങ്ങി അകത്തേക്ക് ഓടി. കുട്ടി പോയതോടെ കാറിനുള്ളിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ പ്രണയവും അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു നിശബ്ദതയും നിറഞ്ഞു. “നീ ഇന്നും കോളേജിൽ വൈകും,” വാസുദേവൻ അൽപ്പം കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആതിര അവനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. “വൈകിയാൽ എന്താ? ചിലർക്ക് ഭാര്യയുടെ കാര്യങ്ങളെക്കാൾ വലിയ തിരക്കുകളാണല്ലോ പ്രധാനം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ കാറിന്റെ ഡോർ തുറക്കാൻ തുനിഞ്ഞു. എന്നാൽ വാസുദേവൻ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് തന്നിലേക്ക് വലിച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ വലിയിൽ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വന്നു വീണു. അവന്റെ നെഞ്ചിന്റെ മിടിപ്പ് അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി തടഞ്ഞു നിന്നപ്പോൾ, രണ്ടുപേരുടെയും ശ്വാസഗതി ഒന്നായി മാറി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്ന പ്രണയത്തെ അവൻ തന്റെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് വായിക്കുകയായിരുന്നു. “നിന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമാണ് ആതിര… ഈ ചുവന്ന കവിളുകളും ഈ കലിപ്പുള്ള നോട്ടവും കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം,” അവൻ വളരെ പതുക്കെ അവളുടെ ചുണ്ടുകളോട് ചേർന്നുനിന്ന് മൊഴിഞ്ഞു. അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയതുപോലെയുള്ള ആ നിമിഷത്തിൽ, അവൾ തന്റെ അധരങ്ങൾ കൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചെറിയൊരു അമർത്തൽ നൽകി. ഒപ്പം അവന്റെ കഴുത്തിന് പിന്നിലൂടെ കൈകൾ കോർത്ത് അവനിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി ചേർന്നുനിന്നു. പുറത്ത് മഴ ചാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. കാറിന്റെ ചില്ലുകളിൽ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ അവർ രണ്ടുപേരും സ്വന്തം ലോകത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. ആ നിമിഷത്തിൽ അവർക്കിടയിൽ വാക്കുതർക്കങ്ങൾക്കോ പഴയ പിണക്കങ്ങൾക്കോ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കേവലം രണ്ടു മനുഷ്യർ പരസ്പരം അറിയുന്ന, ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏറ്റവും സ്വാഭാവികമായ സ്നേഹത്തിന്റെ മാത്രം നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ആതിര അവന്റെ ഷർട്ടിലെ ബട്ടൺസിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വെറുതെ തൊട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ തലമുടിയിഴകളെ വശങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റി കഴുത്തിൽ മെല്ലെ തലോടിയപ്പോൾ, അവൾ ഒരു ചെറിയ മൂളലോടെ അവന്റെ തോൾസന്ധയിലേക്ക് മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു.

കോളേജ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ വണ്ടി നിർത്തുമ്പോൾ ആതിരയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ അവനെ നോക്കി ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു, അത് രാവിലെ ഉണ്ടാക്കിയ എല്ലാ പിണക്കങ്ങൾക്കുമുള്ള മറുപടിയായിരുന്നു. വാസുദേവൻ കാറിലിരുന്ന് അവൾ നടന്നുപോകുന്നത് നോക്കി കണ്ടു. അവളുടെ സാരിത്തുമ്പ് കാറ്റിൽ പാറുന്നതും, ഇടയ്ക്കിടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക് ഓടിയെത്താനാണ് തോന്നിയത്. പ്രണയം എന്നത് എന്നും പുതുമയുള്ള ഒന്നായി നിലനിൽക്കുന്നത് ഇത്തരം ചെറിയ ചെറിയ അനുഭവങ്ങളിലൂടെയാണെന്ന് അയാൾക്ക് ബോധ്യമായി. ആതിര ക്ലാസിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും അവളുടെ വിരലുകളിൽ വാസുദേവന്റെ സ്പർശനം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സ് നിറയെ അവനോടുള്ള പ്രണയവും, വൈകുന്നേരം അവൻ തിരികെ വരുമ്പോഴുള്ള നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷകളും മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ അടിത്തറ എന്നത് പരസ്പരമുള്ള കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളല്ല, മറിച്ച് അത്തരം കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്ക് ശേഷവും കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന മനസ്സുകളാണെന്ന് അവൾ തന്നത്താനെ ഓർത്തു.

വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ സന്ധ്യയിൽ വാസുദേവൻ തിരികെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് മീനുട്ടി കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുടെയും പലഹാരത്തിന്റെയും മണം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. വാസുദേവൻ അകത്തേക്ക് കടന്നുചെല്ലുമ്പോൾ, തലമുടി ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ കെട്ടിവെച്ച്, നനഞ്ഞ സാരിത്തുമ്പ് ഇടുപ്പിൽ കുത്തിവെച്ച് പണിതിരക്കിലായ ആതിരയെയാണ് കണ്ടത്. അവൻ خامമായി അവളുടെ പുറകിലൂടെ വന്ന് അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി പിടിച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ചേർത്തുപിടിക്കലിൽ അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും, അടുത്ത നിമിഷം അവൻ തന്നെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ കൈകൾ അമർത്തി. “ഇനിയും ദേഷ്യമുണ്ടോ എന്റെ പെണ്ണിന്?” അവൻ അവളുടെ കാതോരം ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആതിര അവന്റെ മാറിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു വെച്ചു. “ദേഷ്യമൊക്കെ എപ്പോഴോ പോയി പൊന്നേ… ഇനി വഴക്കുണ്ടാക്കിയാൽ ഞാൻ ചോറു തരില്ല കേട്ടോ,” എന്ന് അവൾ കൃത്രിമമായ ഭീഷണിയോടെ പറഞ്ഞുവെങ്കിലും, അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം അവന് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. വീണ്ടും ഒരു രാത്രിയുടെ ശാന്തതയിലേക്ക് ആ വീട് ഉണരുമ്പോൾ, അവിടെ പ്രണയത്തിന്റെ വറ്റാത്ത ഒരു നീരൊഴുക്ക് രണ്ടു മനസ്സുകളെയും ചേർത്തുനിർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.