ചെറിയ ലോകം വിട്ട്, വലിയൊരു

തീവണ്ടിയുടെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന മീരയുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു അങ്കലാപ്പായിരുന്നു. ട്രെയിൻ ഓരോ സ്റ്റേഷൻ പിന്നിടുമ്പോഴും പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ അവളുടെ ഗ്രാമം പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. നെൽപാടങ്ങളും, പച്ചപ്പുതച്ച കുന്നിൻചെരുവുകളും, ആമ്പൽക്കുളങ്ങളും നിറഞ്ഞ തന്റെ ചെറിയ ലോകം വിട്ട്, വലിയൊരു നഗരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് നിറയെ ഭയമായിരുന്നു. എന്നാൽ, അച്ഛന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള രോഗവും കുമിഞ്ഞുകൂടിയ കടബാധ്യതകളും അവളെ മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല. കുടുംബത്തിന്റെ ഭാരം ചുമലിലേറ്റാൻ പ്രൊഫഷണൽ ബിരുദത്തിന്റെ കരുത്തിൽ അവളൊരു നഗരവാസിയാകാൻ നിർബന്ധിതയാവുകയായിരുന്നു.

 

റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾത്തന്നെ നഗരത്തിന്റെ പുകപടലങ്ങളും, കേൾവിശക്തിയെപോലും ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന തരം ഹോൺ ശബ്ദങ്ങളും അവളെ എതിരേറ്റു. ആളുകൾക്ക് ഒന്നിനും സമയമില്ലാത്തതുപോലെ ഓടുകയാണ്. ആരുടെയും മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയില്ല, പരസ്പരം നോക്കാൻപോലും സമയമില്ലാത്ത വലിയൊരു യാന്ത്രിക ലോകം. ഗ്രാമത്തിലെ തെരുവുകളിൽ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ കുശലാന്വേഷണം നടത്തുന്ന മനുഷ്യരെ ഓർത്ത് അവൾ നിശ്വസിച്ചു.
സെൻട്രൽ സിറ്റിയിലെ ഒരു പ്രമുഖ കോർപ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനമായ ‘ആക്സെന്റ് ഗ്രൂപ്പ് ഓഫ് കമ്പനീസ്’ എന്ന വൻകിട ഓഫീസിലാണ് മീരയ്ക്ക് ജൂനിയർ അസിസ്റ്റന്റായി ജോലി ലഭിച്ചത്. താമസിക്കാൻ ചെറിയൊരു ഹോസ്റ്റൽ മുറി കണ്ടെത്തിയ ശേഷം, പിറ്റേന്ന് രാവിലെതന്നെ അവൾ ഓഫീസിലെത്തി.
വിശാലമായ ഗ്ലാസ് ഭിത്തികളും, തണുത്തുറഞ്ഞ എയർകണ്ടീഷണർ കാറ്റും, പകിട്ടുള്ള വസ്ത്ര ധാരണ രീതികളുമുള്ള ആ ഓഫീസ് പരിസരം മീരയിൽ അപകർഷതാബോധം ഉണ്ടാക്കി. അവളുടെ ലളിതമായ വേഷവിധാനവും നിഷ്കളങ്കമായ പെരുമാറ്റവും അവിടെയുള്ള പലർക്കും ഒരു തമാശയായി തോന്നി. സഹപ്രവർത്തകരുടെ കൃത്രിമമായ ചിരികൾക്കും, പിന്നിലൂടെയുള്ള കുശുകുശുപ്പുകൾക്കും ഇടയിൽ അവൾ തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ മാറി. സൗഹൃദം നടിച്ചു വന്ന് പണികൾ മുഴുവൻ അവളുടെ തലയിൽ കെട്ടിവെക്കുന്ന ചിലരെയും അവൾ ആദ്യ ദിനങ്ങളിൽ കണ്ടു. നഗരമനുഷ്യരുടെ പ്രഹസനങ്ങളും കാപട്യങ്ങളും മീരയ്ക്ക് പതിയെ മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങി.

എന്നാൽ, നഗരത്തിന്റെ കാപട്യത്തേക്കാൾ വലിയൊരു വെല്ലുവിളി അവളെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു—കമ്പനിയുടെ മാനേജിംഗ് ഡയറക്ടർ, വിക്രം വർമ്മ.
ഓഫീസിലെത്തിയ ആദ്യ ആഴ്ചയിൽത്തന്നെ വിക്രമിനെക്കുറിച്ച് അവൾ ധാരാളം കഥകൾ കേട്ടു. മുപ്പത്തിരണ്ടുകാരനായ വിക്രം കമ്പനിയെ ഉയർന്ന നിലയിലെത്തിച്ച മിടുക്കനായ വ്യവസായിയാണ്. എന്നാൽ, അതിരുകടന്ന കർക്കശക്കാരനും, അച്ചടക്കത്തിന് മുൻഗണന നൽകുന്ന ദേഷ്യക്കാരനുമാണ് അയാൾ. ചെറിയൊരു വീഴ്ചപോലും അയാളുടെ കോപത്തിന് കാരണമാകും. അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളെ നേരിടേണ്ടി വരരുതേ എന്നായിരുന്നു മീരയുടെ പ്രാർത്ഥന.
പക്ഷേ, വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
ചൊവ്വാഴ്ച രാവിലെ, ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രൊജക്റ്റിന്റെ ഫയലുകൾ വിക്രമിന്റെ കേബിനിലെത്തിക്കേണ്ട ചുമതല മീരയ്ക്ക് വന്നുചേർന്നു. ഭയത്തോടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെയാണ് അവൾ വിക്രമിന്റെ എസി കേബിന്റെ ഗ്ലാസ് വാതിൽ തള്ള തുറന്നത്.
മുറിക്കുള്ളിൽ, കറുത്ത ഷർട്ടും ടൈയും ധരിച്ച്, ആഴത്തിലുള്ള കണ്ണുകളോടെ ലാപ്‌ടോപ്പിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു വിക്രം. അയാളുടെ മുഖത്ത് അതിരറ്റ ഗൗരവം തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു.
“മെയ് ഐ കമിൻ സാർ?” മീരയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

വിക്രം തലയുയർത്തി നോക്കി. അല്പം കണിശത നിറഞ്ഞ ആ കണ്ണുകൾ മീരയുടെ മേൽ പതിഞ്ഞു. പുതിയൊരാൾ ജോലിക്ക് കയറിയത് അയാൾ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും, നേർക്കുനേർ കാണുന്നത് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമീണത തൊട്ടുതീണ്ടിയ അവളുടെ ലളിതമായ രൂപം അയാൾ ഒരു നിമിഷം ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ഉം.. വരൂ. ആ ഫയലുകൾ ഇവിടെ വെക്കൂ,” വിക്രം തണുപ്പൻ ഈണത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഫയലുകൾ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് മീര തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും, വിക്രം ഫയൽ തുറന്ന് പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്ന കേബിനിൽ മുഴങ്ങി.
“സ്റ്റോപ്പ് ഇറ്റ്!”
മീര ഞെട്ടിവിറച്ച് തറഞ്ഞുനിന്നു. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ വിക്രം സീറ്റിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു. അയാളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറിയിരുന്നു.
“ആരാണ് ഈ ഡാറ്റ എൻട്രി ചെയ്തത്? ടേബിൾ 3-ൽ വലിയൊരു തെറ്റുണ്ട്! ഒരു കോർപ്പറേറ്റ് ഓഫീസിൽ എങ്ങനെ ജോലി ചെയ്യണമെന്ന് തനിക്ക് അറിയില്ലേ? ഗ്രാമത്തിലെ സ്കൂളിൽ കണക്കെഴുതുന്ന പോലെയല്ല ഇത്. ഇത്രയും ബാധ്യതാബോധമില്ലാത്ത ആളുകളെ ആരാണ് ഇവിടെ ജോലിക്ക് എടുത്തത്?”
വിക്രമിന്റെ ശബ്ദം കേബിന് പുറത്തുള്ളവർ പോലും കേൾക്കാമായിരുന്നു.

വാസ്തവത്തിൽ, ആ ഫയലിലെ കണക്കുകൾ തയ്യാറാക്കിയത് മീരയായിരുന്നില്ല, അവളുടെ സീനിയറായ മറ്റൊരു ജീവനക്കാരനായിരുന്നു. എന്നാൽ അത് എടുത്തുപറയാനുള്ള ധൈര്യം ആ നിമിഷം മീരയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അറിയാതെ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ വഴുതിവീണു.
“സോറി സാർ… ഞാൻ…” അവൾ വിതുമ്പി.
“സോറി പറഞ്ഞാൽ ഈ നഷ്ടം നികത്താൻ പറ്റുമോ? എനിക്ക് വേണ്ടത് റിസൾട്ട് ആണ്, അല്ലാതെ ഈ കണ്ണീരല്ല. ഗോ ആൻഡ് തിങ്ക് എബൗട്ട് യുവർ വാല്യൂ ഹിയർ!” വിക്രം ദയയില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
തലതാഴ്ത്തി, കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് മീര കേബിനിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കോടി. സീനിയർ ജീവനക്കാരുടെ കളിയാക്കുന്ന പുഞ്ചിരികൾക്ക് മുന്നിലൂടെ അവൾ വാഷ്‌റൂമിലേക്ക് ഓടിയൊളിച്ചു. അവിടെയിരുന്ന് അവൾ ഒരുപാട് നേരം കരഞ്ഞു.
‘എന്തൊരു ക്രൂരനായ മനുഷ്യൻ! ആളുകളുടെ സങ്കടം പോലും കാണാത്ത കല്ലുപോലെയൊരു മനസ്സ്!’ മീര മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. അന്ന് രാത്രി ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിൽ എത്തിയപ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നില്ല. ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയാലോ എന്ന് പോലും അവൾ ചിന്തിച്ചു.
പക്ഷേ, പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവൾ ഉണർന്നത് പുതിയൊരു തീരുമാനത്തോടെയായിരുന്നു.

‘തോറ്റുകൊടുക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ല. എന്റെ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത്. അയാളുടെ ദേഷ്യത്തിന് മുന്നിൽ ഞാൻ തളരില്ല.’
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ മീര കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയോടെ ജോലി ചെയ്തു. ജോലിയിലെ ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങളും അവൾ കൃത്യമായി പഠിച്ചെടുത്തു. മറ്റുള്ളവർ സന്ധ്യയ്ക്ക് ജോലി നിർത്തി പോകുമ്പോഴും, മീര ഓഫീസിൽ വൈകി ഇരുന്ന് ഫയലുകൾ ശരിയാക്കുമായിരുന്നു.
വിക്രമിന്റെ കണിശതയും വഴക്കുകളും തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ചെറിയ തെറ്റുകൾ കണ്ടാൽ അയാൾ വീണ്ടും അവളെ ശകാരിച്ചു. എന്നാൽ, ഓരോ വഴക്കിലും അവൾ കരയുന്നത് നിർത്തി, പകരം തന്റെ തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
ഒരിക്കൽ വൈകുന്നേരം, എല്ലാവരും ഓഫീസ് വിട്ടുപോയ സമയം. വിക്രം തന്റെ കേബിനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ, മീരയുടെ ഡെസ്കിൽ മാത്രം വെളിച്ചം കണ്ടു. അവൾ നാളത്തെ മീറ്റിംഗിനുള്ള വിശകലന റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കുന്നതിലേക്ക് മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

വിക്രം നിശബ്ദനായി കുറച്ചുസമയം അവളെ നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ അർപ്പണബോധവും, നഗരത്തിന്റെ കാപട്യങ്ങൾക്കിടയിലും നിലനിൽക്കുന്ന ആ നിഷ്കളങ്കതയും അയാൾ അറിയാതെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൾ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് മീര പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “സാർ… ഞാൻ ഫയൽ പൂർത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു…”
വിക്രം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പഴയ ഭയം ഇപ്പോഴും ആ കണ്ണുകളിലുണ്ടെങ്കിലും, അതിനൊപ്പം ഒരു ഉറപ്പുമുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത്രയും വൈകി ഇരിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. നാളെ രാവിലെ ചെയ്താൽ മതി,” വിക്രം മുൻപത്തെക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു വിക്രം മീരയോട് ദേഷ്യപ്പെടാതെ സംസാരിക്കുന്നത്. മീര അത്ഭുതത്തോടെ അയാളെ നോക്കി.

വിക്രം ഒന്നു മൂളിയിട്ട് ഓഫീസിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
അയാൾ നടന്നകലുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം തുടങ്ങിയിരുന്നു. ‘ഈ മനുഷ്യൻ ശരിക്കും വിചാരിക്കുംപോലെ അത്ര ക്രൂരനാണോ, അതോ ഈ കർക്കശ സ്വഭാവത്തിന് പിന്നിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?’ അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
രാത്രിയിലെ ഇരുണ്ട നഗരവീഥിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, വിക്രമിന്റെ കടുത്ത വാക്കുകളേക്കാൾ, അയാളുടെ ആ ശാന്തമായ ശബ്ദമായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിനിന്നത്. അപരിചിതമായ ആ നഗരത്തിൽ, വിദ്വേഷത്തോടെ തുടങ്ങിയ ആ ബന്ധം ഒരു പുതിയ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു.

ഓഫീസിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റം പ്രകടമായിത്തുടങ്ങി. വിക്രമിന്റെ കർക്കശ സ്വഭാവത്തിന് മുൻപിൽ തളരാതെ, സകല പ്രതിസന്ധികളെയും പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിടുന്ന മീരയുടെ സ്വഭാവം കമ്പനിയിൽ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി. നഗരത്തിന്റെ കാപട്യം നിറഞ്ഞ ആ ലോകത്ത്, എല്ലാവരും സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ഓടുമ്പോൾ, മീര മാത്രം വ്യത്യസ്തയായിരുന്നു. ആരുടെയും പണികൾ ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ മടിക്കാത്ത, ഗ്രാമത്തിന്റെ ശുദ്ധത കൈവിടാത്ത അവളുടെ പെരുമാറ്റം പലർക്കും ഒരു അത്ഭുതമായിരുന്നു.
​വിക്രമും അത് നിശബ്ദനായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോഴും, ഗ്ലാസ് കേബിന്റെ സുതാര്യമായ ചില്ലുകളിലൂടെ പുറത്തിരിക്കുന്ന മീരയുടെ ചലനങ്ങൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
​മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ വെറുതെ സമയം കളയാനോ, അനാവശ്യമായി ആരെയും കുറ്റം പറയാനോ അവൾ തുനിഞ്ഞില്ല.

ചെറിയൊരു തെറ്റുപോലും വരാതിരിക്കാൻ അവൾ ഓരോ ഫയലും രണ്ടും മൂന്നും വട്ടം പരിശോധിച്ച് ഉറപ്പുവരുത്തി. ജോലിയിൽ അവൾ കാണിക്കുന്ന ഈ ആത്മാർത്ഥത വിക്രമിനുള്ളിലെ ദേഷ്യക്കാരനായ ബോസിനെ മാറ്റി ചിന്തിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
​അതിനിടയിലാണ് കമ്പനിയിലെ മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനായ രമേഷിന്റെ കുതന്ത്രം പുറത്തുവരുന്നത്. വിക്രമിന് സമർപ്പിക്കേണ്ട ഒരു വലിയ കോർപ്പറേറ്റ് ഡീലിന്റെ ഫയലിൽ രമേഷ് വരുത്തിയ വലിയൊരു അബദ്ധം മീരയുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. സമയത്തിന് അത് തിരുത്തിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ കമ്പനിക്ക് കോടികളുടെ നഷ്ടം സംഭവിക്കുമായിരുന്നു. ഭയന്നുപോയ രമേഷ് മീരയോട് സഹായം അഭ്യർത്ഥിച്ചു. ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ, രാത്രി ഏറെ വൈകുന്നതുവരെ ഓഫീസിലിരുന്ന് മീര ആ ഫയൽ പൂർണ്ണമായും ശരിയാക്കിക്കൊടുത്തു.
​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ബോർഡ് മീറ്റിംഗിൽ ആ പ്രൊജക്റ്റ് വൻ വിജയമായി മാറി. മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ് തിരികെയെത്തിയ വിക്രം,

ഫയലിലെ കയ്യക്ഷരവും വിശകലന ശൈലിയും കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ മനസ്സിലാക്കി, ഇത് രമേഷിന്റെ പ്രവൃത്തിയല്ല, മീരയുടെ അദ്ധ്വാനമാണെന്ന്.
​അയാൾ മീരയെ കേബിനിലേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തി.
​കേബിനിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിച്ചു. വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് കണ്ടുപിടിച്ച് ചീത്ത വിളിക്കാനായിരിക്കും എന്നവൾ കരുതി.
​”മീര…” വിക്രം സീറ്റിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. അയാളുടെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഭാവമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
​”സാർ… എന്തെങ്കിലും അപാകത…” മീര പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
​”ആ ഫയൽ ശരിയാക്കിയത് മീരയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. രമേഷിന് അത് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല,” വിക്രം തണുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “കമ്പനിയെ വലിയൊരു അപായത്തിൽ നിന്നാണ് മീര രക്ഷിച്ചത്. താങ്ക്സ്.”
​ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു വിക്രം ഒരാളോട് ‘താങ്ക്സ്’ പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നത്. കേബിന് പുറത്ത് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ചില സഹപ്രവർത്തകർ പോലും അത്ഭുതത്തോടെ ജനലിലൂടെ നോക്കി. മീരയ്ക്ക് സ്വന്തം കാതുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
​”അത്… അത് എന്റെ കടമയല്ലേ സാർ,”

അവൾ താഴേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
​വിക്രം അവളിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി അടുത്തേക്ക് വന്നു. “ഒരുപാട് പേർ ഈ ഓഫീസിലുണ്ട്. പക്ഷേ കടമയേക്കാൾ ഉപരി, ഈ സ്ഥാപനത്തോട് ആത്മാർത്ഥത കാണിക്കുന്നവർ ചുരുക്കമാണ്. നഗരത്തിൽ വന്ന് ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് ആളുകൾ മാറാറുണ്ട്… പക്ഷേ മീര ആ പഴയ ഗ്രാമീണ പെൺകുട്ടിയായിത്തന്നെ നിൽക്കുന്നു.”
​അയാളുടെ വാചകങ്ങൾ മീരയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു തരംഗം സൃഷ്ടിച്ചു. വിക്രം തന്നെക്കാൾ വളരെയധികം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ നാണം കൊള്ളിച്ചു. അവൾ മെല്ലെ തലയുയർത്തി അയാളെ നോക്കി. ആ കണിശക്കാരനായ ബോസിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യത്തിന് പകരം, എന്തോ ഒരു ആഴമുള്ള ആർദ്രത തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
​ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്ക് വഴിമാറി. വിക്രമിന് മീരയോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. മുൻപ് ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും കടുപ്പത്തിൽ സംസാരിച്ചിരുന്ന അയാൾ, ഇപ്പോൾ മീരയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ശബ്ദം മൃദുവാക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. മീരയും വിക്രമിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ തുടങ്ങി.
​ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, പെട്ടെന്ന് പെയ്ത അതിശക്തമായ മഴയിൽ നഗരം മുങ്ങി. ഓഫീസിലെ എല്ലാവരും നേരത്തെ ജോലി അവസാനിപ്പിച്ച് പോയിരുന്നു.

ബസ് കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്ന മീരയെ കണ്ടാണ് വിക്രം തന്റെ കാറുമായി അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നത്.
​”മീര… കയറൂ. ഈ മഴയിൽ ബസ് കിട്ടില്ല. ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിന്റെ അടുത്ത് ഇറക്കാം,” ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി വിക്രം പറഞ്ഞു.
​ആദ്യം നിരസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, വിക്രമിന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവൾ മുൻസീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു. കാറിനുള്ളിൽ ഒരു ദിവ്യമായ നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. എസിയുടെ തണുപ്പിലും മീരയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​മഴത്തുള്ളികൾ കാറിന്റെ ചില്ലിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുമ്പോൾ, വിക്രം പതിയെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെക്കുറിച്ചും, ചെറുപ്പത്തിലേ മാതാപിതാക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ചും, ഈ വലിയ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യം ഒറ്റയ്ക്ക് കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനിടയിൽ സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങൾ മാറ്റിവെക്കേണ്ടി വന്നതിനെക്കുറിച്ചും അയാൾ തുറന്നുപറഞ്ഞു. ആളുകളുടെ സ്വാർത്ഥത കണ്ടുമടുത്തതുകൊണ്ടാണ് താനൊരു കടുപ്പക്കാരനായി മാറിയതെന്നും അയാൾ വെളിപ്പെടുത്തി.
​അപ്പോഴാണ് മീരയ്ക്ക് മനസ്സിലായത്, പുറമെയ കാണിക്കുന്ന ആ അഹങ്കാരത്തിനും ദേഷ്യത്തിനും പിന്നിൽ,

സ്നേഹവും പരിചരണവും കൊതിക്കുന്ന, സങ്കടങ്ങൾ ഉള്ളിലൊതുക്കുന്ന ഒരു പാവം മനുഷ്യനുണ്ടെന്ന്. ആ തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ അയാളോട് വലിയൊരു അനുതാപവും, ഒപ്പം ഏതോ ഒരു പ്രത്യേക വികാരവും ഉണ്ടാക്കി.
​”സാറിന് ഒറ്റപ്പെടൽ തോന്നുമ്പോൾ… പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കണം. എന്റെ ഗ്രാമത്തിലൊക്കെ മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളൊക്കെ ആ മഴയോടൊപ്പം ഒലിച്ചുപോകും,” മീര മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
​വിക്രം ഒരു നിമിഷം വണ്ടി നിർത്തി അവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അവളിലെ നിഷ്കളങ്കമായ ആ വാക്കുകൾ അയാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ തട്ടി.
​”എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ആ ഒറ്റപ്പെടൽ തോന്നാറില്ല മീര… ഈ അടുത്ത ദിവസങ്ങളായി,” വിക്രം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
​ആ വാക്കുകളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ സൂചന മീരയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂട്ടി. അവൾക്ക് മുഖത്തുനിന്ന് വിയർപ്പുപൊടിഞ്ഞു. രണ്ടുപേർക്കും പരസ്പരം മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു ഇഷ്ടം മൊട്ടിട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. പക്ഷേ, പദവിയിലെ പൊരുത്തക്കേടും, നാണവും കാരണം രണ്ടുപേരും ആ വാക്ക് ചുണ്ടുകളിൽ നിന്നും പുറത്തുവിട്ടില്ല.

​ഹോസ്റ്റലിന് മുന്നിൽ കാർ നിർത്തിയപ്പോൾ, “താങ്ക്സ് സാർ” എന്നും പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ മീരയുടെ കൈകളിൽ വിക്രമിന്റെ കൈകൾ മെല്ലെ തൊട്ടു.
​”നാളെ മുതൽ ‘സാർ’ എന്ന് വിളിച്ച് അകലം പാലിക്കണം എന്ന് നിർബന്ധമില്ല,” വിക്രം പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
​മീര നാണത്തോടെ തലയാട്ടി കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ഓടി. കട്ടിലിൽ കിടക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിൽ വിക്രമിന്റെ ആഴമുള്ള കണ്ണുകളും അവന്റെ വാക്കുകളും മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് തങ്ങളുടെ പ്രണയം പറയാതെ വളരുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് അവർക്കായി ഒരു വലിയ ദുരന്തം കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പറയാതെ പറഞ്ഞ അനുരാഗത്തിന്റെ ദിനങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു പിന്നീട് അവരുടെ ജീവിതം കടന്നുപോയത്. ഓഫീസിലെ കസേരകളിൽ ഇരുന്ന് പരസ്പരം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കഥകൾ പറയുന്ന ഒരു പുതിയ രീതിയേക്ക് വിക്രമും മീരയും മാറിയിരുന്നു. വിക്രമിന്റെ ആജ്ഞാപിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോൾ മീരയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക ആർദ്രത കലർന്നിരുന്നു. മീര കൊണ്ടുവരുന്ന ലളിതമായ ഗ്രാമീണ വിഭവങ്ങൾ കേബിനിലിരുന്ന് കഴിക്കാൻ വിക്രം താല്പര്യം കാണിച്ചു. കമ്പനിയിലെ ജോലിത്തിരക്കുകൾക്കിടയിലും, അവരുടെ മനസ്സുകൾ പരസ്പരം കൂടുതൽ അടുക്കുകയായിരുന്നു.
എങ്കിലും, താൻ ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമീണ പെൺകുട്ടിയും അയാൾ വലിയൊരു സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപനുമാണെന്ന ബോധം മീരയെ പ്രണയം തുറന്നുപറയുന്നതിൽ നിന്നും പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. വിക്രമാകട്ടെ, തന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം അവൾ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കും എന്ന ആശങ്കയിലുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ, വിധിയുടെ വികൃതികൾ അതിവേഗമാണ് അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്.

നഗരത്തിൽ ശക്തമായ മഴ പെയ്യുന്ന ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച സന്ധ്യയായിരുന്നു അത്. ഓഫീസിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചില ഡോക്യുമെന്റുകൾ ഹെഡ് ഓഫീസിലേക്ക് അയക്കേണ്ടതിനായി മീര വൈകി വരെ ജോലി ചെയ്തു. വിക്രം അടുത്തൊരു ബിസിനസ്സ് മീറ്റിംഗിനായി പുറത്തുപോയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഏഴുമണിയോടെ ജോലി പൂർത്തിയാക്കി മീര ഓഫീസിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. കനത്ത മഴ കാരണം റോഡിൽ വണ്ടികളൊന്നും കുറവായിരുന്നു. പെയ്തുതോരാത്ത മഴയിൽ നഗരത്തിലെ തെരുവ് വിളക്കുകൾ മങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. കുട നിവർത്തി, റോഡിന്റെ മറു വശത്തുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് കടക്കാനായി അവൾ പെഡസ്ട്രിയൻ ക്രോസിംഗിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചു.
അതേസമയം, കുറ്റമറ്റ രീതിയിൽ മീറ്റിംഗ് അവസാനിപ്പിച്ച് വിക്രം തന്റെ കാറിൽ ഓഫീസിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു. മഴ കാരണം കാറിന്റെ വൈപ്പറുകൾ വേഗത്തിൽ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് റോഡിന് കുറുകെ നിൽക്കുന്ന മീരയെ വിക്രം കണ്ടത്.

അവൾ പകുതി ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്കും, കവല തിരിഞ്ഞ് നിയന്ത്രണം വിട്ട ഒരു വലിയ ലറി അമിതവേഗതയിൽ അവൾക്ക് നേരെ പാഞ്ഞടുക്കുന്നത് വിക്രമിന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. ഡ്രൈവർ മദ്യപിച്ചിരുന്നതായി തോന്നുന്നു, വാഹനത്തിന്റെ ബ്രേക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു!
“മീരാാാ…!”
കാറിനുള്ളിലിരുന്ന് വിക്രം അലറിവിളിച്ചു. പക്ഷേ, പെയ്യുന്ന മഴയുടെയും ഹോണിന്റെയും ശബ്ദത്തിൽ മീരയ്ക്ക് ഒന്നും കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നിമിഷങ്ങൾക്കകം, അതിശക്തമായ ഒരു പ്രഹരത്തോടെ ആ വാഹനം മീരയെ ഇടിച്ചുതെറിപ്പിച്ചു.
വഴിയരികിലെ ഇരുമ്പ് ബാരിയറിലേക്ക് അവൾ തെറിച്ചുവീണു. കുട പറന്നുപോയി. അവളുടെ ചോര മഴവെള്ളത്തിൽ കലർന്നു ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.
കാർ നിർത്തി വിക്രം പുറത്തേക്കോടി. ജീവനിൽ ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു വലിയ ഭയം അയാളെ പിടികൂടിയിരുന്നു. സർവ്വ നിയന്ത്രണവും നഷ്ടപ്പെട്ട്, മഴയിൽ കുതിർന്ന് അയാൾ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
“മീരാ! കണ്ണുതുറക്കൂ മീരാ!”
ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന അവളുടെ തണുത്ത ശരീരം അയാൾ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അത്രയും നാൾ നെഞ്ചിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച പ്രണയവും, അവളില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയവും അയാളെ പൂർണ്ണമായും തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. റോഡിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന് അയാൾ കരഞ്ഞു.

ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ വിക്രം നിലവിളിച്ചു.
“നിനക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല… ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല!”
ചോരയൊലിക്കുന്ന മീരയെ വിക്രം തന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. വസ്ത്രങ്ങളിലൊക്കെ ചോര പടരുന്നത് അയാൾ കാര്യമാക്കിയില്ല. അവളെ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ കിടത്തി, നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സൂപ്പർ സ്പെഷ്യാലിറ്റി ആശുപത്രിയിലേക്ക് അയാൾ കാർ പായിച്ചു. ട്രാഫിക് സിഗ്നലുകളും നിയമങ്ങളും അയാൾ വകവെച്ചില്ല. അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്ത മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—തന്റെ ജീവന്റെ പകുതിയായ മീരയെ രക്ഷിക്കണം!
ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയ ഉടൻ തന്നെ മീരയെ ഐ.സി.യു വിലേക്ക് മാറ്റി. അപകട വിവരം അറിഞ്ഞ് ഓഫീസിലെ ജീവനക്കാരും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളും ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
അവിടെ അവർ കണ്ട കാഴ്ച വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്തതായിരുന്നു. എപ്പോഴും വടിവൊത്ത വസ്ത്രധാരണത്തോടെ, ഗൗരവക്കാരനായി നടക്കുന്ന, കല്ലുപോലെയുള്ള മനസ്സിന് ഉടമയായ വിക്രം വർമ്മ, ചോരപ്പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളോടെ, ഐ.സി.യു വിന്റെ വാതിലിനു മുന്നിൽ തളർന്നിരിക്കുന്നു.

അയാളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വിശ്രമമില്ലാതെ കണ്ണീരൊഴുകി.
“സാർ… സമാധാനിക്കൂ, ഡോക്ടർമാർ നോക്കുന്നുണ്ടല്ലോ,” സഹപ്രവർത്തകർ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഇല്ല… അവൾക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കാൻ പാടില്ല. അവളില്ലാതെ എനിക്ക്…” വിക്രമിന്റെ വാക്കുകൾ ഇടറിപ്പോയി.
സഹപ്രവർത്തകർ അത്ഭുതത്തോടെയും അനുകമ്പയോടെയും അയാളെ നോക്കി. കണിശക്കാരനായ ആ ബോസിന്റെ കർക്കശമായ മുഖമൂടിക്കുള്ളിൽ മീരയോടുള്ള തീവ്രമായ പ്രണയം അവർ അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ഓപ്പറേഷന് ശേഷം ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
“ഡോക്ടർ… അവൾക്ക്?” വിക്രം പാഞ്ഞടുത്തു.
“തലയ്ക്കും വയറിനും ചെറിയ പരിക്കുകളുണ്ട്. രക്തം ഒരുപാട് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് സമയത്തിന് എത്തിച്ചത് കൊണ്ട് ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ അടുത്ത 24 മണിക്കൂർ നിരീക്ഷണം വേണം,” ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോഴാണ് വിക്രമിന് ശ്വാസം നേരെ വീണത്. അയാൾ ദൈവത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ വിക്രം ഐ.സി.യു വിന് പുറത്തെ കസേരയിൽ ഉറങ്ങാതെ ഇരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും അയാൾ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

താൻ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച പ്രണയം അവളോട് തുറന്നുപറയാൻ വൈകിയതിൽ അയാൾ സ്വയം നിന്ദിച്ചു. ഇനിയൊരു നിമിഷം പോലും അത് നീട്ടിവെക്കില്ല എന്ന് അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു.
പുലർച്ചെയോടെ മീരയെ ഐ.സി.യു വിൽ നിന്നും പ്രത്യേക മുറിയിലേക്ക് മാറ്റി. അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചുകൊണ്ട് വിക്രം ആ മുറിയിൽ കാവലിരുന്നു. മഴ തോർന്ന് നഗരത്തിൽ പുതിയൊരു പുലരി പിറക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ പ്രണയം ദുരന്തത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് പുനർജനിക്കുകയായിരുന്നു.

ആശുപത്രിമുറിയുടെ ജനലിലൂടെ അതികാലത്തെ സൂര്യകിരണങ്ങൾ അകത്തേക്ക് അരിച്ചെത്തി. മരുന്നുകളുടെ രൂക്ഷഗന്ധത്തിനിടയിൽ, കണ്ണ് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ച മീരയ്ക്ക് ആദ്യം അനുഭവപ്പെട്ടത് തന്റെ കൈകളിൽ പടർന്നൊരു ഊഷ്മളതയായിരുന്നു.
​പതിയെ കൺപോളകൾ ഉയർത്തിയ അവൾ കണ്ടത് തളർന്നുറങ്ങുന്ന വിക്രമിനെയാണ്. അവളുടെ കൈകൾ സ്വന്തം നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ച്, കസേരയിൽ തലചായ്ച്ചിരിക്കുകയാണ് അയാൾ. ഉണങ്ങിയ രക്തക്കറ പുരണ്ട ഷർട്ടും, കലങ്ങിയ കണ്ണുകളും, വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളും… ദിവസങ്ങളായി ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് അയാളുടെ മുഖം വിളിച്ചോതുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​എപ്പോഴും ഗൗരവത്തോടെ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള തന്റേടിയായ ബോസ്, തനിക്കായി ഇങ്ങനെ തളർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ അയാളുടെ മുടിയിഴകളെ തലോടി.

​ആ ചെറിയ സ്പർശനത്തിൽത്തന്നെ വിക്രം ഞെട്ടിയുണർന്നു. അവൾ ബോധം തെളിഞ്ഞു നോക്കുന്നത് കണ്ടതും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
​”മീരാ…!”
​വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെ വിക്രം അവളുടെ കൈകളിൽ അമർത്തിച്ചുംബിച്ചു. കമ്പനിയിലെ കണിശക്കാരനായ എം.ഡി ആയിരുന്നില്ല അത്, പ്രണയം കൊണ്ട് ഉരുകിത്തീർന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായിരുന്നു.
​”സാറിന്… എന്ത പറ്റി? എന്തിനാ കരയുന്നത്?” തളർന്ന ശബ്ദത്തിൽ മീര ചോദിച്ചു.
​”നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ ഭയന്നുപോയി മീരാ… എന്റെ ജീവൻ തന്നെ നിലച്ചുപോയ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അത്. ഇനിയൊരു നിമിഷം പോലും എനിക്കിത് ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാൻ കഴിയില്ല. ഐ ലവ് യു മീരാ… ഐ ലവ് യു സോ മച്ച്!” വിക്രം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തന്റെ പ്രണയം തുറന്നുപറഞ്ഞു.
​മീരയുടെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ആയിരം മണികൾ ഒരുമിച്ച് മുഴങ്ങി. എങ്കിലും അവളിലൊരു കുഞ്ഞു സംശയം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. “പക്ഷേ സാർ… ഞാൻ ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമീണ പെൺകുട്ടിയാണ്. സാറിന്റെ പദവിക്കും പണത്തിനും മുന്നിൽ…”
​”ഇതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കില്ല മീരാ,” വിക്രം അവളുടെ വാക്കുകൾ തടസ്സപ്പെടുത്തി. “ഈ നഗരത്തിലെ കാപട്യം നിറഞ്ഞ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം നീയാണ്. നിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയാണ് എന്നെ മാറ്റിയെടുത്തത്. എനിക്ക് വേണ്ടത് എന്റെ കമ്പനിക്ക് പറ്റിയ ഒരു പട്നറെയല്ല, എന്റെ ജീവിതത്തിന് വെളിച്ചമാകുന്ന നിന്നെയാണ്.”

​മീരയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ആനന്ദക്കണ്ണീർ വഴുതിവീണു. അവൾ മെല്ലെ തലയാട്ടി. ആ കുഞ്ഞുമുറിയിൽ അവരുടെ പ്രണയം പെയ്തൊഴിഞ്ഞു. വിക്രം അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആഴത്തിലൊരു പ്രണയചുംബനം നൽകി.
​രണ്ടു ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം മീര പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവതിയായി ആശുപത്രി വിട്ടു. തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങൾ അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ വസന്തകാലമായിരുന്നു.
​നഗരത്തിന്റെ യാന്ത്രികതയിൽ നിന്നും മാറി, മീരയെ കാണാൻ വിക്രം അവളുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. ആഡംബര കാറുകൾ മാറ്റിനിർത്തി, മീരയോടൊപ്പം ഗ്രാമത്തിലെ ഇടവഴികളിലൂടെ നടക്കാൻ അയാൾ താല്പര്യം കാണിച്ചു.
​കുന്നിൻചെരുവിലെ പച്ചപ്പും, പുഴയിലെ തണുത്ത വെള്ളവും, ഗ്രാമീണരുടെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ പെരുമാറ്റവും വിക്രമിന് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. പുഴക്കടവിൽ, മീരയുടെ കൈകോർത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ വിക്രം പറഞ്ഞു:
​”ഈ ശാന്തതയാണല്ലേ നിന്റെ മനസ്സിലും ഉള്ളത്? ഇവിടെ വന്നപ്പോഴാണ് ജീവിതം ശരിക്കും എന്താണെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നത്.”
​”നഗരം എനിക്ക് ജോലിയും അനുഭവങ്ങളും തന്നു സാർ… പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു നിധിയെ തന്നു, സാറിനെ,” മീര അവന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു.
​”ഇപ്പോഴും സാർ എന്ന് വിളിക്കുന്നോ?” വിക്രം അവളുടെ മൂക്കിൽ തട്ടി കളിയാക്കി.
​രണ്ടുപേരുടെയും ചിരി ആ പുഴയോരത്ത് മുഴങ്ങിപ്പൊങ്ങി.
​വൈകാതെ തന്നെ, ഇരുവീട്ടുകാരുടെയും സമ്മതത്തോടെ അവരുടെ വിവാഹം തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടു. ആർഭാടങ്ങളില്ലാതെ,

ഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയൊരു അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് മീരയുടെ കഴുത്തിൽ വിക്രം താലി ചാർത്തി. നഗരത്തിന്റെ കാപട്യങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും തുടങ്ങിയ ആ വിദ്വേഷത്തിന്റെ കഥ, പ്രണയത്തിന്റെ അതിമനോഹരമായ ഒരു കാവ്യമായി പൂർത്തിയായി.