ആ തണുത്ത കാറ്റിന് പണ്ടൊക്കെ വലിയൊരു

അനുരാഗസന്ധ്യ

ഒരു വലിയ തറവാടിന്റെ വിശാലമായ ഉമ്മറത്ത്, ചാരുബെഞ്ചിൽ ചാരിയിരുന്ന് മുറ്റത്തെ മാവിൻകൊമ്പിലെ ഇലകൾ അനങ്ങുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ശിവരാമന് തന്റെ ഉള്ളിലെ വിജനത ഏറ്റവും കൂടുതൽ അനുഭവപ്പെടാറുള്ളത്. വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ ആ തണുത്ത കാറ്റിന് പണ്ടൊക്കെ വലിയൊരു മധുരമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ലക്ഷ്മി മരിച്ചുപോയതിൽ പിന്നെ ആ കാറ്റിന് കേവലം ശൂന്യതയുടെ മണം മാത്രമായി. ഭാര്യയുടെ വേർപാടിനുശേഷം നീണ്ട പതിനഞ്ചു വർഷങ്ങൾ അയാൾ എങ്ങനെയാണ് ജീവിച്ചു തീർത്തതെന്ന് അയാൾക്കുപോലും കൃത്യമായ നിശ്ചയമില്ല. മക്കളായ വിവേകും മാളവികയും ആയിരുന്നു അയാളുടെ പ്രപഞ്ചം.

സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങളെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും അട്ടിമറിച്ച്, അവരുടെ ഓരോ കുഞ്ഞു ആവശ്യങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ അയാൾ സ്വന്തം ജീവിതം പണയം വെച്ചു. അവർക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസവും ഉയർന്ന ജോലിയും ഉറപ്പുവരുത്തി, ഒടുവിൽ വലിയ തറവാടുകളിൽ നിന്നുതന്നെ നല്ല ആലോചനകൾ കണ്ടെത്തി കല്യാണവും കഴിച്ചയച്ചു.
പക്ഷേ, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളെല്ലാം നിറവേറ്റി കഴിഞ്ഞ് അയാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ, ആ വലിയ നാലുകെട്ടിൽ അയാൾ തികച്ചും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. വിവേകും ഭാര്യയും നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിലേക്ക് ഒതുങ്ങി. മാളവിക ഭർത്താവിനോടൊപ്പം മറ്റൊരു നഗരത്തിലും. വല്ലപ്പോഴും കടമ നിർവ്വഹിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ഫോൺ കോളിൽ അവരുടെ സ്നേഹം ഒതുങ്ങിനിന്നു. അപ്പോഴൊക്കെയും, “അച്ഛൻ അവിടെ സുഖമായിരിക്കുന്നില്ലേ,

സഹായിക്കാൻ ആളെ നിർത്തിയിട്ടുണ്ടല്ലോ” എന്ന ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ശിവരാമൻ നിർവ്വികാരമായി തലയാട്ടി. എന്നാൽ, ചുവരുകളോട് മാത്രം സംസാരിച്ചു മടുത്ത ശിവരാമന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മാധവി കടന്നുവരുന്നത് അങ്ങനെയൊരു സന്ധ്യയിലായിരുന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ ഹൈസ്കൂളിൽ നിന്നും വിരമിച്ച അധ്യാപികയായിരുന്നു മാധവി. ചെറുപ്പത്തിലേ ഭർത്താവ് ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതുകൊണ്ട്, ഒരു ആൺകുട്ടിയെ ഒറ്റയ്ക്ക് വളർത്തി വലുതാക്കിയ അനുഭവത്തിന്റെ പക്വത അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. മകൻ ഉപരിപഠനത്തിനായി വിദേശത്തേക്ക് പോയതോടെ അവളും ആ വലിയ ഗ്രാമത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു. അവിചാരിതമായി വായനശാലയിലെ ഒത്തുചേരലുകളിലും ഗ്രാമത്തിലെ സാംസ്കാരിക കൂട്ടായ്മകളിലുമാണ് ശിവരാമനും മാധവിയും കണ്ടുമുട്ടാൻ തുടങ്ങിയത്. ആദ്യമൊക്കെ കേവലം സൗഹൃദപരമായ കുശലാന്വേഷണങ്ങളിൽ തുടങ്ങിയ അവരുടെ ബന്ധം, പതുക്കെ പതുക്കെ മനസ്സ് തുറന്നുള്ള സംസാരങ്ങളിലേക്ക് വഴിമാറി. ആരും കേൾക്കാനില്ലാത്ത ശിവരാമന്റെ വരികൾക്ക് മാധവി നല്ലൊരു ശ്രോതാവായി. മാധവിയുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങൾക്ക് ശിവരാമൻ തണലായി.

പ്രായമായവരുടെ ഉള്ളിലും പ്രണയവും ആശ്വാസവും പൂത്തുലയുമെന്നും, അതിന് പ്രായത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകളില്ലെന്നും അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് വളരെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു പ്രക്രിയയിലൂടെയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ, പരസ്പരം താങ്ങായി, ശേഷിക്കുന്ന കാലം ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കാം എന്ന തീരുമാനത്തിൽ അവർ എത്തിച്ചേർന്നു. വലിയ ആഘോഷങ്ങളോ ബഹളങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, അടുത്ത ചില സുഹൃത്തുക്കളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, രജിസ്റ്റർ ഓഫീസിൽ വെച്ച് ശിവരാമൻ മാധവിയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുവെച്ചു.
എന്നാൽ ആ വാർത്ത വിവേകിന്റെയും മാളവികയുടെയും കാതുകളിൽ എത്തിയതോടെ, അവരുടെ സമാധാനം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അച്ഛൻ ഈ വൈകിയ പ്രായത്തിൽ മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടിയത് അവർക്ക് നാണക്കേടായി തോന്നി എന്നതിനേക്കാൾ,

തറവാടും അച്ഛന്റെ സമ്പാദ്യവും ആ പെണ്ണിന്റെ കൈകളിലേക്ക് പോകുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു അവരെ ഭരിച്ചത്. അവർ അടിയന്തരമായി നാട്ടിലെത്തി. ശിവരാമന്റെ തീരുമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തറവാട്ടുപടികൾ കയറിവരുമ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്ത് അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹമോ കരുതലോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കൈവിട്ടുപോകാൻ സാധ്യതയുള്ള സ്വത്തിനോടുള്ള ആർത്തി മാത്രമായിരുന്നു.
മുറ്റത്ത് കാർ വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ശിവരാമൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു. പിന്നാലെ, കയ്യിൽ ചായക്കപ്പുകളുമായി മാധവിയും. എന്നാൽ, അകത്തേക്ക് കയറിവന്ന വിവേക് മാധവിയുടെ കയ്യിലെ ചായക്കപ്പ് നിഷ്കരുണം തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു. പൂമുഖത്തെ തറയിൽ വീണ് ചില്ലുകഷണങ്ങൾ ചിതറിത്തെറിച്ചു.
“എന്താ അച്ഛാ ഇ കാണിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്? ഈ വയസ്സുകാലത്ത് നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ ഞങ്ങളെ നാണം കെടുത്താൻ വേണ്ടിയാണോ ഇങ്ങനെയൊരു കൂത്ത്?” വിവേക് അലറി.
മാളവികയും വിട്ടുനൽകിയില്ല. ”

അമ്മ മരിച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങളെയൊക്കെ ഓർത്ത് ജീവിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്, ഒടുവിൽ ഈ വലിഞ്ഞു കേറി വന്ന പെണ്ണിന് വേണ്ടി ഞങ്ങളെ ചതിക്കുകയാണോ? അച്ഛന്റെ സ്വത്ത് മുഴുവൻ തട്ടിയെടുക്കാൻ ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഓരോരുത്തർ!”
അവരുടെ ഓരോ വാക്കുകളും ശിവരാമന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂർത്ത മുൾമുനകൾ പോലെ തറച്ചുകയറി. താൻ ചോര നീരാക്കി വളർത്തിയ സ്വന്തം മക്കളാണ് തനിക്കെതിരെയും, തനിക്ക് സമാധാനം നൽകിയ ഒരു സ്ത്രീക്കെതിരെയും വിഷം ചീറ്റുന്നത്. പക്ഷേ, മാധവി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ ശാന്തമായി നിലത്തു വീണു കിടന്ന ചില്ലുകഷണങ്ങൾ പെറുക്കിയെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ തന്നോട് കാണിക്കുന്ന അപമാനത്തിൽ ശിവരാമന് വല്ലാത്ത അമർഷം തോന്നി.
“ഇത് എന്റെ വീടാണ് വിവേക്. എന്റെ ജീവിതമാണ്. നിങ്ങളുടെ ആരുടെയും സന്തോഷങ്ങളെ ഞാൻ ഇന്നുവരെ തടഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്റെ ബാക്കി കാലം ശാന്തമായി ജീവിക്കാൻ എനിക്കൊരു കൂട്ട് വേണം എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ, അതിൽ നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് ഇത്ര ബുദ്ധിമുട്ട്?” ശിവരാമൻ അടക്കിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“കൂട്ട്! ആർക്കാ അച്ഛാ പറ്റിക്കുന്നത്?” മാളവിക പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. “ഈ പ്രായത്തിൽ എന്ത് കൂട്ട്? ഈ സ്ത്രീക്ക് അച്ഛന്റെ തറവാടും പണവുമാണ് ലക്ഷ്യം. നാളെ ഞങ്ങൾക്ക് അർഹതപ്പെട്ട സ്വത്ത് മുഴുവൻ അച്ഛൻ ഇവരുടെ പേരിൽ എഴുതിവെക്കില്ല എന്ന് എന്താ ഉറപ്പ്? അത് ചോദിക്കാൻ തന്നെയാണ് ഞങ്ങൾ വന്നത്!”
ആ വാചകം ശിവരാമന്റെ ഉള്ളിലെ അച്ഛനെ പൂർണ്ണമായും കൊന്നുകളഞ്ഞു. താൻ ഇന്നുവരെ സ്നേഹിച്ചതും, ത്യാഗം സഹിച്ചതും, ജീവിതം മാറ്റിവെച്ചതുമെല്ലാം വെറും പണത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം തന്നെ നോക്കിക്കാണുന്ന രണ്ടു മനുഷ്യർക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അയാളെ ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു. വിവേകിന്റെയും മാളവികയുടെയും കണ്ണുകളിൽ കാണുന്നത് അച്ഛനോടുള്ള ഉത്കണ്ഠയല്ല, മറിച്ച് കേവലം കച്ചവട മനോഭാവം മാത്രമാണെന്ന് അയാൾക്ക് വ്യക്തമായി.

ശിവരാമൻ മാധവിയെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഒരു ദാസ്യ മനോഭാവവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ ശിവരാമന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, അയാളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ മെല്ലെ പിടിച്ചു. ആ ഒരു സ്പർശനം ശിവരാമന് നൽകിയ ധൈര്യം ചെറുതല്ലായിരുന്നു.
“തർക്കിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല വിവേക്,” ശിവരാമൻ അങ്ങേയറ്റം ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ അച്ഛനെയല്ല പ്രധാനം, അച്ഛന്റെ പണത്തെയാണ്. അതിനൊരു തീരുമാനം ഇന്ന് തന്നെ ഉണ്ടാക്കാം. നിങ്ങൾ നാളെ രാവിലെ വരെ കാത്തിരിക്കൂ.”
അന്ന് രാത്രി ആ തറവാട്ടിൽ ആരും ഉറങ്ങിയില്ല. ഓരോ മുറിയിലും അസ്വസ്ഥതകൾ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. വിവേകും മാളവികയും തങ്ങളുടെ പങ്കിനെക്കുറിച്ച് അടക്കംപറച്ചിലുകൾ നടത്തി. ശിവരാമനാകട്ടെ, തന്റെ മുറിയിലിരുന്ന് പഴയ പ്രമാണങ്ങളും ബാങ്ക് രേഖകളും എടുത്തു പരിശോധിച്ച്, ചില തീരുമാനങ്ങൾ ഉറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അയാളുടെ വശത്ത്,

ഒരു ആശ്വാസ തണലായി മാധവി മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ സാന്നിധ്യം, മക്കളുടെ മരുഭൂമി പോലുള്ള വാക്കുകൾക്കിടയിലും അയാൾക്ക് ജീവിക്കാൻ പ്രേരണ നൽകി. കഥയുടെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് വഴിതുറക്കുന്ന ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള ശാന്തതയായിരുന്നു ആ രാത്രി മുഴുവൻ ആ തറവാട്ടിൽ തങ്ങിനിന്നത്.

രാത്രി മുഴുവൻ പെയ്ത ചാറ്റൽമഴ പുലർച്ചെയോടെ തോർന്നിരുന്നു. തറവാട്ടുമുറ്റത്തെ ഈറൻ വീണ മണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തണുത്ത ഈർപ്പം അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പടർന്നുകയറി. ചുവരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പഴയ പെൻഡുല ക്ലോക്ക് ആറുതവണ അടിച്ചു. ശിവരാമൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പ്രമാണങ്ങളും പാസ്ബുക്കുകളും അടങ്ങുന്ന കട്ടിയുള്ള രണ്ട് കവറുകൾ ഒന്നുകൂടി പരിശോധിച്ചു. രാത്രിയിലുടനീളം ഉറങ്ങാതെ ഇരുന്നതിന്റെ ക്ഷീണം അയാളുടെ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ മുഖത്ത് മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം ഒരു ദൃഢത തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് കട്ടൻചായയുടെ മണം പുറത്തേക്ക് വന്നു. മാധവി രണ്ടു ഗ്ലാസ് ചായയുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. ശിവരാമന്റെ അരികിൽ വന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. മക്കളുടെ ആക്രമണാത്മകമായ പെരുമാറ്റം അവളെ തെല്ലും ഉലച്ചില്ല എന്ന് ആ ഭാവം തെളിയിച്ചു.
“ചൂടോടെ കുടിക്കൂ ശിവേട്ടാ…” ചായഗ്ലാസ് അയാൾക്ക് നീട്ടിക്കൊണ്ട് മാധവി പറഞ്ഞു.
ശിവരാമൻ ചായ വാങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകളിൽ അയാളുടെ വിരലുകൾ മെല്ലെ തട്ടി. ആ ചെറിയ സ്പർശനത്തിൽ വലിയൊരു ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ അവളെ നോക്കി ചെറുതായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “മാധവി… ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ എടുത്ത തീരുമാനം ശരിയാണോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ, എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നത് ഇതാണ് ശരിയായ വഴി എന്നാണ്.”

“ശിവേട്ടന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നത് എന്താണോ, അത് ചെയ്യൂ. ആരുടെയും മുന്നിൽ കുറ്റബോധത്തോടെ തലകുനിക്കേണ്ടതില്ല. ഞാൻ ശിവേട്ടന്റെ ഒപ്പമുണ്ട്.” മാധവി അയാളുടെ തോളിൽ മെല്ലെ തഴുകി.
എട്ടുമണിയോടെ വിവേകും മാളവികയും ഉമ്മറത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. രാത്രിയിലെ ഉറക്കമില്ലായ്മയും ഉള്ളിലെ അസ്വസ്ഥതയും അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. അപ്പോഴും അച്ഛന്റെ അരികിൽ മാധവി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വിവേകിന്റെ മുഖത്ത് അമർഷം അലതല്ലി.
“അച്ഛൻ ഇന്നലെ എന്തോ തീരുമാനം ഉണ്ടാക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ. അതിനാണ് ഞങ്ങൾ കാത്തുനിന്നത്. കൂടുതൽ നാടകങ്ങൾക്കൊന്നും നിൽക്കാതെ കാര്യങ്ങൾ എന്തുവെന്നുവെച്ചാൽ പറയൂ,” വിവേക് അതൃപ്തി മറച്ചുവെക്കാതെ പറഞ്ഞു.
ശിവരാമൻ ചാരുബെഞ്ചിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അയാൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന രണ്ട് വലിയ കവറുകൾ എടുത്ത് കൈകളിൽ പിടിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ മക്കളോടുള്ള വെറുപ്പല്ല, മറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള ഒരു നിരാശ മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത് എന്നെ കാണാനോ, എന്റെ സുഖവിവരങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാനോ അല്ല എന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം,” ശിവരാമന്റെ ശബ്ദത്തിന് യാതൊരു ഇടർച്ചയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. “ഈ പ്രായത്തിൽ എനിക്കൊരു കൂട്ട് ഉണ്ടായപ്പോൾ,

അത് നിങ്ങളുടെ അന്തസ്സിന് കോട്ടമുണ്ടാക്കി എന്നതിനേക്കാൾ, ഈ തറവാടും എന്റെ സമ്പാദ്യവും അന്യയായ ഒരു സ്ത്രീക്ക് സ്വന്തമാകുമോ എന്ന പേടിയാണ് നിങ്ങൾക്ക്. എന്റെ സ്നേഹത്തിന് നിങ്ങൾ ഇട്ട വില പണമാണ്. എങ്കിൽ, അതിനുള്ള ഉത്തരം ഇതാ.”
ശിവരാമൻ ആ രണ്ട് കവറുകൾ വിവേകിന്റെയും മാളവികയുടെയും കൈകളിലേക്ക് നീട്ടി. അമ്പരപ്പോടെ അവർ കവറുകൾ വാങ്ങി തുറന്നുനോക്കി. അതിൽ അവരുടെ പേരുകളിലേക്ക് മാറ്റി രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത വസ്തുക്കളുടെ ആധാരങ്ങളും, ബാങ്ക് നിക്ഷേപങ്ങളുടെ വിശദാംശങ്ങളും, പാസ്ബുക്കുകളും അടങ്ങിയിരുന്നു.
“എന്റെ ആയുസ്സിന്റെ സമ്പാദ്യമാണിത്,” ശിവരാമൻ തുടർന്ന പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ചോര നീരാക്കി സമ്പാദിച്ചതും, എനിക്ക് പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയതുമായ സ്വത്തുക്കളിൽ വലിയൊരു പങ്കും നിങ്ങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും പേരിൽ വിഭജിച്ച് എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിലുള്ള പണവും നിങ്ങളുടെ പേരിൽ മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ഈ കാണുന്ന തറവാട്ടുവീടും ഇതിനോട് ചേർന്നുള്ള അമ്പത് സെന്റ് പറമ്പും മാത്രമേ എന്റെ പേരിൽ ബാക്കിയുള്ളൂ. അത് എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ എനിക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള ഇടമാണ്.”

കയ്യിലിരിക്കുന്ന പ്രമാണങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി നില്ക്കുമ്പോൾ വിവേകിന്റെയും മാളവികയുടെയും നാവും തൊണ്ടയും വറണ്ട അവസ്ഥയിലായി. അവർ ഇത്രയും പെട്ടെന്ന് ഒരു തീരുമാനം അച്ഛനിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
“നിങ്ങൾക്ക് എന്താണോ വേണ്ടിയിരുന്നത്, അത് നിങ്ങൾക്ക് കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞു,” ശിവരാമൻ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു. “സ്വത്തും പണവും കിട്ടിയ സ്ഥിതിക്ക്, ഇനി നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ യാതൊരു അവകാശവുമില്ല. അച്ഛൻ എന്ന സ്നേഹത്തിന്റെയോ അധികാരത്തിന്റെയോ പേരിൽ ഇനി നിങ്ങൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരരുത്. എന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത മക്കൾ എനിക്കില്ല എന്ന് കരുതാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം. ഈ പടികൾ ഇറങ്ങിപ്പോയാൽ, ഇനി ഈ തറവാട്ടിലേക്ക് അച്ഛനെ കാണാൻ എന്ന വ്യാജേന നിങ്ങൾ വരേണ്ടതില്ല.”
“അച്ഛാ… ഞങ്ങൾ…” മാളവിക എന്തോ പറയാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും ശിവരാമൻ കൈയുയർത്തി തടഞ്ഞു.
“ഒന്നും പറയേണ്ടതില്ല മാളവികാ. നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച പണവും വസ്തുവും നിങ്ങളുടെ കയ്യിലുണ്ട്. അത്രയും മതി നിങ്ങൾക്ക്. എന്റെ ബാക്കി ജീവിതം എനിക്ക് സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കണം. മാധവി എനിക്ക് വെറുമൊരു ഭാര്യയല്ല, എന്റെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എനിക്ക് ദൈവം തന്ന വലിയൊരു തണലാണ്. അവളെ അപമാനിച്ചുകൊണ്ട് ഇനി ഒരാളും ഈ വീട്ടിൽ നിൽക്കണ്ട. നിങ്ങൾക്കിപ്പോൾ പോകാം.”

അതിരറ്റ നാടകീയതകളോ അലർച്ചയോ ഇല്ലാതെ, തികച്ചും തണുപ്പൻ മട്ടിൽ ശിവരാമൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വിവേകിനെയും മാളവികയെയും തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. കയ്യിൽ കോടികളുടെ സ്വത്തുണ്ടായിട്ടും, എന്തോ വലിയൊരു നഷ്ടബോധം അവരുടെ ഉള്ളിൽ പൊട്ടിമുളക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ, അഭിമാനം ബാക്കിയുള്ളതുകൊണ്ട് വിവേക് ഒന്നും മിണ്ടാതെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. പിന്നാലെ മാളവികയും.
അവർ രണ്ടുപേരും തറവാട്ടുപടിയിറങ്ങി, വണ്ടിയിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്നത് ശിവരാമൻ നിശ്ചലനായി നോക്കിനിന്നു. കാറിന്റെ ശബ്ദം ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞപ്പോൾ, അയാൾ ആ വലിയ തടിവാതിൽ മെല്ലെ ചാരി.
വർഷങ്ങളായി ചുമലിൽ പേറിയിരുന്ന വലിയൊരു ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. സ്വന്തം മക്കൾ ഇറങ്ങിപ്പോയ സങ്കടം ഉള്ളിൽ ഒരു തീക്കനലായി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആത്മാഭിമാനം സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ഒരു ശാന്തത അയാൾ അനുഭവിച്ചു. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ,

വാതിലിനടുത്ത് തനിക്കായി മാത്രം കാത്തുനിൽക്കുന്ന മാധവിയെ അയാൾ കണ്ടു. ആ നിമിഷം, ബാഹ്യലോകത്തിന്റെ എല്ലാ കലുഷിതകൾക്കും അപ്പുറം, തങ്ങൾക്ക് മാത്രമായി ഒരു പുതിയ ലോകം തുറക്കപ്പെടുകയാണെന്ന് ശിവരാമൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അടഞ്ഞുപോയ വലിയ തടിവാതിലിന് അഭിമുഖമായി ശിവരാമൻ കുറച്ചുനേരം നിശ്ചലനായി നിന്നു. പുറത്ത് കാറിന്റെ ശബ്ദം പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. പതിറ്റാണ്ടുകളായി താൻ ചുമന്ന അച്ഛനെന്ന ഭാരം അവിടെ പൂർണ്ണമായി ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. ഉള്ളിൽ മക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതിന്റെ നേർത്തൊരു മുറിവുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആത്മാഭിമാനം പണയം വെക്കാതെ ജീവിക്കാനാകുമെന്ന തിരിച്ചറിവ് അയാൾക്ക് പുതിയൊരു ശാന്തത നൽകി.
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ, ചുമരിൽ ചാരി തന്നെത്തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന മാധവിയെ അയാൾ കണ്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടവും അനുതാപവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശിവരാമൻ മെല്ലെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. യാതൊരു നാടകീയതയുമില്ലാതെ, അയാൾ അവളുടെ ഇരു കൈകളും തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി.
“സങ്കടമുണ്ടോ മാധവി?” അയാൾ വളരെ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
“എനിക്കല്ല ശിവേട്ടാ… ശിവേട്ടന്റെ ഉള്ളിലെ വിഷമമോർക്കുമ്പോഴാണ് എനിക്ക്…” മാധവിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
“ഇല്ല,” ശിവരാമൻ അവളുടെ വിരലുകളിൽ മെല്ലെ അമർത്തി. “ഇന്ന് ഞാൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് എന്നെ സ്നേഹിക്കാത്ത,

എന്റെ പണത്തെ മാത്രം സ്നേഹിച്ച രണ്ടുപേരെയാണ്. പക്ഷേ, എനിക്ക് കിട്ടിയത് എന്റെ ശേഷിക്കുന്ന കാലം മുഴുവൻ കൂടെനിൽക്കാൻ ഉറച്ചൊരു മനസ്സുള്ള നിന്നെയാണ്.”
അവർ ഉമ്മറത്തെ ചാരുബെഞ്ചിലേക്ക് ഒന്നിച്ചിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് വീണ്ടും അടിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ശിവരാമൻ കൈകൾ മാധവിയുടെ തോളിലൂടെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. മാധവി തന്റെ തല അയാളുടെ വിശാലമായ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാച്ചു. വർഷങ്ങളായി തനിച്ചായിരുന്ന രണ്ടു മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ ആ സന്ധ്യയിൽ ഒന്നായി മാറി. അയാളുടെ കൈവിരലുകൾ അവളുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ പതുക്കെ കടന്നുപോയി.
മാധവി മെല്ലെ തലയുയർത്തി അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പെണ്ണിന്റെ പ്രണയവും കരുതലുമെല്ലാം ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ശിവരാമൻ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആർദ്രമായി ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു. ആ ഒരു സ്പർശനത്തിൽ, ബാഹ്യലോകം നൽകിയ എല്ലാ മുറിവുകളും മാഞ്ഞുപോകുന്നത് അവർ ഇരുപതുപേരും അറിഞ്ഞു.
“ഇനി നമ്മൾ ആർക്കും വേണ്ടിയല്ല ജീവിക്കുന്നത്, നമുക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ്,”

മാധവി അയാളുടെ കവിളിൽ മെല്ലെ തഴുകിക്കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി, ആ വലിയ തറവാട്ടിൽ പേടിയുടെയോ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയോ ഇരുട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അടുക്കളയിൽ അവർ ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കി. പാചകത്തിനിടയിൽ ശിവരാമൻ പിന്നിലൂടെ വന്ന് മാധവിയെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ, അവൾ നാണത്തോടെ അയാളെ തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ കൊച്ചു കൊച്ചു കുസൃതികളും ചിരികളും ആ പഴയ വീടിന്റെ ഓരോ മൂലയിലും പുതിയ ജീവൻ ശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി.
രാത്രി ഏറെ വൈകിയിട്ടും അവർ വരാന്തയിൽ ഒന്നിച്ചിരുന്നു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന നേർത്ത ചാറ്റൽമഴയുടെ സംഗീതം കേട്ട്, മാധവിയുടെ കൈകൾ സ്വന്തം കൈക്കുള്ളിലൊതുക്കി ശിവരാമൻ ഇരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വസന്തം കടന്നുവരുന്നത് ഈ വൈകിയ വേളയിലാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള ആധികളോ, കഴിഞ്ഞുപോയതിനെക്കുറിച്ചുള്ള കുറ്റബോധമോ ഇല്ലാതെ, പരസ്പരം പ്രണയിക്കുന്ന രണ്ടു മനസ്സുകളായി അവർ ആ രാത്രിയിലേക്ക് ലയിച്ചുചേർന്നു.

ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകൾക്ക് വഴിമാറി. തറവാട്ടുമുറ്റത്തെ തൊടിയിൽ മാധവി നട്ടുവെച്ച ചെമ്പരത്തിയും നന്ദ്യാർവട്ടവും പൂത്തുലഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഒരു കാലത്ത് മൗനവും അസ്വസ്ഥതകളും മാത്രം നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞിരുന്ന ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ എപ്പോഴും നേർത്തൊരു സന്തോഷം തങ്ങിനിന്നു. രാവിലെകളിൽ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് ഒന്നിച്ചിരുന്ന് പത്രം വായിക്കുന്നതും, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുന്നതുമൊക്കെ അവരുടെ ദിവസചര്യകളുടെ ഭാഗമായി മാറി.
​മക്കളായ വിവേകും മാളവികയും പിന്നീട് ഒരിക്കലും ആ വഴിക്കു വന്നില്ല. അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ അച്ഛൻ തങ്ങളെ തിരികെ വിളിക്കുകയോ, മാപ്പു പറയുകയോ ചെയ്തില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുപക്ഷേ ഒരു അസ്വസ്ഥതയായി അവശേഷിച്ചിരിക്കാം.

എന്നാൽ, ശിവരാമൻ ഇപ്പോൾ അവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളെപ്പോലും തന്റെ മനസ്സിനുള്ളിൽ നിന്ന് നീക്കിക്കളഞ്ഞിരുന്നു.
​ഒരു വൈകുന്നേരം, അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് പടർന്ന ആകാശത്തിന് താഴെ, ഗ്രാമത്തിലെ പുഴവക്കിലൂടെ അവർ രണ്ടുപേരും കൈകോർത്തുപിടിച്ച് നടക്കുകയായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് പുഴപ്പരപ്പിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തി അവരുടെ മുഖങ്ങളെ തലോടി.
​”ശിവേട്ടാ…” മാധവി മെല്ലെ വിളിച്ചു.
​”എന്താ മാധവി?” ശിവരാമൻ നടപ്പ് നിർത്തി അവളെ നോക്കി.
​”ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് തോന്നും, നമ്മൾ ഒരൽപ്പം വൈകിയാണോ കണ്ടെത്തിയത് എന്ന്. എങ്കിലും… ഈ നിമിഷങ്ങളിൽ ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന സമാധാനം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇന്നുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.”
​ശിവരാമൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കൈകൾ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “വൈകിയിട്ടില്ല മാധവി. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിലാണ് നമ്മൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. സ്നേഹിക്കാൻ പ്രായമോ കാലമോ ഒരു തടസ്സമല്ല എന്ന് നമ്മൾ തെളിയിച്ചില്ലേ…”

​അയാൾ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. മാധവി തന്റെ തല അയാളുടെ തോളിലേക്ക് ചാച്ചു. ആ പുഴയോരത്ത്, ആരും കാണാതെ, പ്രകൃതിയെ മാത്രം സാക്ഷിയാക്കി ശിവരാമൻ അവളുടെ കവിളിൽ പ്രണയത്തോടെ ഉമ്മവെച്ചു.
​പ്രായത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകളില്ലാത്ത, തികച്ചും സ്വാഭാവികവും ആഴമുള്ളതുമായ ആ സ്നേഹത്തിൽ അവർ രണ്ടുപേരും പൂർണ്ണമായി സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ലോകം മുഴുവൻ എതിർത്തുനിന്നാലും, തങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം താങ്ങായി നിൽക്കാൻ കഴിയും എന്ന ഉറപ്പോടെ, പുതിയൊരു പുലരിയിലേക്ക് അവർ ശാന്തമായി നടന്നടുത്തു.